Hür ve serbest olmasına rağmen cahiliye hayatı dar gelmeye başladı onlara. İçlerinde bir sıkıntı hissediyorlardı. Ruhları gide gide daralıp büzülüyordu adeta. Oturdukları yer bir işkence masası olmuştu. Sanki dikenlerin üzerindeydiler. Korkunç dikenlerin üstünde kıvranıyorlardı. Nihayet bu hayattan, ancak Allah ve Rasûlüne inanmakla kurtulabileceklerini anladılar
kendi huzuru ve refahı için bir gün dahi çalışmayan, kendi huzuru için bir saat mesai harcamaktan kaçınan bir kimseye insanlık en küçük bir acıma hissi bile duymaz.
önümüzde hayat... her gün başka bir uykuya yatıp başka bir rüya göreceğiz. Halbuki zaman ağır ağır bizimle beraber akan nehir, göle varıyordu. Bu gölde artık biz akmıyor, dalgalanıyorduk