bir hayale sahip olmadan yaşanan yaşam, gözyaşları olmadan yaşanan yaşam kadar ruhsuz olurdu
Reklam
mutluluk o kadar da ulaşılmaz değil. mutluluk denilen şey geçmişimizde ya da uzak geleceğimizde beklemiyor. hemen gözlerimizin önünde duruyor
çaresizlik, usanç, boşluk hissi ve hiçlik... bunlara bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. içinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettir. zor zamanlar geçiren tek kişi kendinmişsin gibi gelir. kitap okurken yazarların hepsinin kuyuya düşmüş insanlar olduğunu öğrendim. aynı mücadeleyi veren başka insanlar olduğu gerçeğiyle bile güç bulabiliriz. acımız varlığını korusa da ağırlığın biraz olsun hafiflediğini hissedebiliriz. yaşamı boyunca kuyuya hiç düşmeyen bir insan var mıdır diye düşündüğümüzde bunun mümkün olmadığını fark edebiliriz
hepimiz uyumsuz olduğumuz için birbirimize çarpınca incinip incitiyoruz işte. bu senin de sıradan bir insan olduğun anlamına geliyor. hepimiz öyleyiz, yaralayarak yaşıyoruz
minjun yavaş yavaş anlamıştı, bir şeye ilgi göstermeye başlayınca nihayetinde kendi içimize bakmaya başlıyorduk
Reklam