“Ne var, ara sıra öyle düşüncesizce davranıyor ki sanırsın bana acı çektirmekten keyif alıyor. O anda öyle sanıyorum ki Harry, ruhumu yakasına çiçek niyetine takan birine vermişim, ruhumu kibrini okşayan bir süs olarak kullanıyor, bir yaz gününde takılıp sonra bir kenara fırlatılacak bir süs.”
Kız kalkmıştı, belli ki beni rahatsız etmekten çekinerek hazırlanıyordu. Biraz sonra yalnız sokak kapısından değil, hayatımdan da çıkıp gidecekti ve ben onu bir daha hiç göremeyecektim.