Bu kitap, sadece bir yaşam öyküsü değil; maddi başarı ile manevi arayış arasında kurulan köprünün etkileyici bir anlatısı.
İsa Özinan, mühendislik kariyerinden süzülen tecrübelerini rüyalar, tecelliler ve içsel yolculuklarla harmanlayarak okuru farklı bir dünyanın kapılarını aralıyor.
"Lost Time" kavramı etrafında şekillenen eser, insanın özüne dönüşünü, kaybettiklerini yeniden bulma çabasını ve hayatın görünmeyen anlam katmanlarını sorgulatıyor.
Özellikle manevi gelişim, kişisel farkındalık ve kader üzerine düşünmeyi seven okurlar için dikkat çekici bir deneyim sunuyor..
Zaman zaman bir roman, zaman zaman bir hatırat, bazen de derin bir iç hesaplaşma hissi veren bu kitap;
başarıyı yalnızca makam ve para ile ölçmeyenlere hitap ediyor.
Okurken kendi hayatınızın dönüm noktalarını ve "kayıp zamanlarınızı" düşünmeden edemiyorsunuz.
📚✨ Maneviyat, kişisel gelişim ve yaşam yolculuğu temalarını bir arada sunan, düşündüren ve sorgulatan bir eser.
Rüyaların, tesadüf gibi görünen olayların ve hayatın görünmeyen yönlerinin peşine düşmeyi seven okurların ilgisini çekebilir.
"Dear Milena,
"I wish the world were ending tomorrow. Then I could take the next train, arrive at your doorstep in Vienna, and say: "Come with me, Milena. We are going to love each other without scruples or fear or restraint. Because the world is ending tomorrow." Perhaps we don't love unreasonably because we think we have time, or have to reckon with time. But what if we don't have time? Or what if time, as we know it, is irrelevant? Ah, if only the world were ending tomorrow. We could help each other very much."
- Kafka
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Cannibal
Remember that time way back when I kissed a guy who ate his women friends
Now only dogs will follow me
Is he following?
I bite at the hand that feeds me
Slap at the face that eats me
Some kind of animal cannibal
Made impressions on me
Have we met before?
In some strange department store
Who knows how some people turn to strange ones?
Is it up to me to make them into dead ones?
Sometimes I pretend that everything is okay but deep inside I feel lost. I miss the moments that made me smile without trying. The silence feels heavier every day and some memories refuse to fade away. I hope time will help, because right now my heart is tired and all I can do is wait.
I wonder when is my turn to be happy enough, then I remember the time I asked God not to be.
Thats the moment I realize my prayers are answered.