Hissettiği kalp kırıklığını gizlemeye çalışan insanlar farkında olmadan yüzüne bir güçlülük maskesi takar. Fakat bu o kadar nankör bir maskedir ki duygularınızı açığa çıkarabileceğinizi düşündüğünüz ilk anda yüzünüzden kayıp düşer, milyarlarca parçalara ayrılır.
Benim maskemin düştüğü an da kardeşim Armin'i gördüğüm andı.
Gökyüzünün beyazın en güzel tonuyla kaplanmasını nasıl sıradan bir şey olarak görebilirdi, aklım almıyordu ama sorgulamadım ve elime düşen kar zerreciklerini gülümseyerek seyrettim.
...muhafızlar arkamızdan gelirken gökyüzünden yere süzülen birkaç beyaz zerreciği fark etmemle durdum. Beyaz zerreciklerin avuç içlerime düşmesi için bir elimi gökyüzüne çevirip gülümseyerek başımı yukarı kaldırdım. "Kar yağıyor." Dudaklarımda çarpık bir gülümsemeyle ona döndüm. "Çok güzel, değil mi?"
Vincent önce gökyüzüne, ardından avucumdaki kar tanelerine, en sonunda gözlerimin içine baktı. "Evet, çok güzel."