Okurken yoruldum, içim daraldı, acı çektim; bazı sayfalarda ağlamaktan nefesim kesildi. Yalan yok, zaman zaman sıkıldığım da oldu. Ama bırakamadım. Onları bırakamadım. Çünkü bunca acıdan sonra güneşin doğduğunu görmek zorundaydım.
Timur ve Ahu… Sizi yüreğimin en güneşli köşesinde saklayacağım, hiçbir karanlığın size dokunmasına asla izin vermeyeceğim.
Bülbül Kapanı bana bazen umut etmenin ne kadar zor olduğunu; ama en boğucu karanlıklara bile güneşin bir gün doğacağını o kadar güzel gösterdi ki…
Son sayfayı kapattığımda geriye buruk bir tebessüm ve hüzünlü bir sevgiden başka hiçbir şey kalmadı.
Canlarım, sizi aklım gayet başımda seviyorum.
Beni bu kitapta en çok üzen hikaye Adem ve Güldestenin hikayesiydi. Timurla Ahu'nun hikayesi de güzeldi ama beni asıl Timur'un ailesiyle yaşadıkları ablası ile zorlukları, annesinin ölümü ve daha birçok şey. Açıkçası 
Gökçen 'e kıyasla daha dramatik havası var 
Bülbül Kapanı I 'nın o yüzden daha depresif olduğunu söyleyebilirim ama çok kaliteli bir hikaye ortaya koymuş yazarımız Gökçen serisini çok seven biri olarak bu seriyi de seveceğimi düşünüyorum.
Gökçen 'e kıyasla daha dramatik havası var Bülbül Kapanı I 'nın o yüzden daha depresif olduğunu söyleyebilirim ama çok kaliteli bir hikaye ortaya koymuş yazarımız Gökçen serisini çok seven biri olarak bu seriyi de seveceğimi düşünüyorum.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitap Yorumu: Bülbül Kapanı 4 (Final) / Loresima
Özet;
Timur, Ahu'suna ve "Güneş"ine Dağhan Öz'ün yardımıyla yeniden kavuşur. Dağhan'ın desteğiyle Kralşan ve onun getirdiği karanlık tamamen yok edilir.
Ve evet... Kralşan ölür.
Ama başından beri "Neden Ahu? Niye Ahu?" diye sorduğumuz tüm soruların cevabı, Kralşan ölmeden önce ortaya çıkar, Ahu'nun hamile olduğunu gördüğünde.
Aslında Kralşan, Ahu'nun öfkesi ve nefretinden beslenmektedir. Onun gözlerindeki o yoğun duygu, Kralşan'ın gücüdür. Ahu'nun hayata tutunma çabası ise onun yenemedigi tek şey olur.
Kralşan, Ahu'nun pes etmesini ister. Ama Ahu her seferinde daha güçlü karşısına çıktıkça, bu durum Kralşan'ın gücünü sorgulamasına neden olur. Ta ki Ahu'yu hamile görene kadar... Işte o an, her șey kopar ve Kralşan kendi sonunu belirler.
Onun ölümüyle birlikte geride kalan temizliği Timur ve Dağhan yapar.
Ancak bu süreçte Yakup Öz ve Asım hayatını kaybeder.
Süreç ilerledikçe Timur mutluluğuna kavuşsa da bu kez Adem ve Aknene'ye, Ahu ise Cemil Baba'ya veda eder.
Yeni hayatlarına başlamak için Rize'ye dönerler ve harika bir düğün yaparlar.
Cihan polis olur ve Biricik'le hayatına devam eder.
Ahu ve Timur yeniden birbirine kavuşur; güneşleri hayatlarına yeniden dogar.
Güneş ve Yusuf Ali ise güzel bir çocukluk geçirir. Yusuf Ali, babasının ve dedesinin izinden giderek hayatının aşkını çoktan bulur.
• Yorum
Ölenlere üzülürken, Adem'in ölümünü okuduğumda "sevdiğine kavuşmuş bir adam" için gülerek ağladığım nadir sahnelerden biriydi.
Birbirlerine olan aşkları ve Timur'un koca cüssesine rağmen Ahu ve Güneş'e karşı her hareketinde o ince, zarif ve kırılgan hali... beni mest etti. Sizi seviyorum gerçek olmanızı isteyecek kadar hemde....
Bizi bir yerlerden izleyen mutlu bir aileyi daha geride bıraktık Bir hikâyeyi bitirmek mi daha
Kitap Yorumu: Bülbül Kapanı 3 / Loresima
Özet;
Karadeniz'in sisli dağlarında başlayan hikâye artık sadece bir aşk hikâyesi değil.. bir hayatta kalma ve tutunma savaşı.
Ahu ve Timur, geçmişin izlerinden uzaklaşıp kendilerine güvenli bir dünya kurduklarını sanırken, "şeytanın nefesi" gibi peşlerini bırakmayan karanlık yeniden ortaya çıkar.
Ahu, Timur diye açtığı kapıda Kralşan'ı görünce her şeyi geride bırakıp kaçmaya çalışır. Gizli bir telefondan yardım istemeye çalışsa da işler kontrolünden çıkar. Saklandığı yerde yakalanır ve Kralşan onu zor bir seçimin içine sürükler: Timur...
Ahu, onu vuramayacağını anlayınca donup kalır.
Tam o anlarda Timur devreye girer ve Ahu'nun bunu yapamayacağını fark ettigi anda silahı kendine çevirip kendini vurur.
Ahu ise onu kaybettigini düşünüp kaybı kabullenemez ve Kralşan'ı da yanına alarak kendini Karadeniz'in karanlık sularına bırakır.
Ölü sanılan Timur'u en yakın dostu Murathan Karakurt bulur.lyileştikten sonra hikâye yeniden başlar. Artık Timur'un tek amacı vardır; Ahu'ya yeniden kavuşmak ölü yada diri... ve intikam almak.
Ve sonunda mucize gerçekleşir.
Bu kez hikâyelerinde güneş yeniden doğar.
Yorum;
Tönge ve Ahu'yu okumak her zaman bana iyi hissettiren serilerden biri ama bu kitapta en çok içimi yakan şey Adem ve Güldeste oldu.
Tönge'nin hayatı, sevdiklerini gömdüğü mezarlardan ibaretken; bir mezarı daha kendi için kazması ve Ahu'ya olan sadakati gerçekten çok etkileyiciydi.
Sevdigi olmayınca hayata tutunamayan bir adamın kırılmasını hissetmek ağırdı.
Ama en güçlü sahnelerden biri kesinlikle Murathan Karakurt ile olan dostluklarıydı.
Timur ve Ahu'nun uzun bir aradan sonra yeniden karşılaşıp birbirlerine sarıldığı o an ve "güneşle yeniden tanışmaları"...
Bir de Karakurt'un rehine gibi bırakıldığı sahneler vardı ki, orası ayrı bir
Kitap Yorumu | Bülbül Kapanı 2 - Loresima
Serinin devam kitabı olan bu ikinci kitapta Timur ve Ahu hem
birbirlerinın yaralarını sarıyor hem de yeni darbelerle yuzleşıyorlar.
Karakter gelişimleri çok gerçekçiydi. Özellikle Ahu'nun, Timur konuşmasa bile onu her şekilde anlayabilmesi, empati kurması beni çok etkiliyor.
Özet:
Ilk kitapta Ahu'ya karşı olan hislerini kendine bile itiraf etmekten
çekinen, davranışlarına yansıtmaktan korkan Timur için, Kadife'nin vurulması adeta bir patlama noktası oluyor. Bu kitapta Kenan'a karşı yaptığı hamleler, ikilinin birbirine daha çok yakınlaşmasını sağlıyor.
Sesli olarak dile getirmeseler bile; birbirlerine olan kıskançlıkları, merakları, korkuları... hepsi ortak.
İnsanın konuştuğu her şey başına gelirmiş... Tıpkı Timur'un
"memleketime dönmem" dediği halde, sevdalısı için dönmesi gibi.
Kenan'ın dörtbir yandan köşeye sıkıştırılması, onu daha acımasız yapıyor; daha fazla öfkelenmesine ve saldırmasına yol açıyor.
* Yorumum:
Kenan'dan hâlâ nefret ediyorum. Özellikle saldırması gereken kişileri göz ardı edip, günahı olmayan insanlara — Biricik'e, Defne'ye ve diğerlerine — saldırmasını asla hazmedemiyorum.
Ote yandan Timur'un kışkançlıklarına bayılıyorum! Ağız kulakta okuyorum o sahneleri. Özellikle o bar sahnesi... efsaneydi! Kıskançlıktan gözü dönünce, Ahu'nun sadece kendisine ait olduğunu kendine ikna ettirmek için kızın yanına gitti ve "Yaktığın ateşi söndür" dedi.
Aşkın ilk kıvılcımları orada başladı zaten.. Çamaşır makinesinin üzerinde de devam etti.
Akkadın favorim! Özellikle söylediği laflar, hakaret ettiği ama ağzına hakaret sayılmayacak sozleri... kahkaha atarak okudum resmen! Son sahneler yine... "Acaba üçüncü kitapta ne olacak?" diye bir sürü soru işaretiyle kaldı kafamda. Umarım yakın zamanda çıkar! Bu seriyi okurken en çok
Kitap Yorumu | Bülbül Kapanı 1 - Loresima
Adının ölüm olduğunu, elinin kanlı olduğunu ve herkese ölüm bulaştırdığını düşünen sessiz bir asker: Timur Tönge...
Ama o sessizliğin asıl sebebi, can yakıcı bir geçmiş.
Adında direniş ve ah olan; hayatındaki insanlara kan bulaştırdığını, ölüm getirdigini düşünen bir savaş muhabiri: Ahuzar...
Herkese Ahuzar olan, ona ise sadece Ahu olan kadın.
• Konu Özeti:
Timur'a verilmiş olan saha görevi; ölü birinin yerine geçip yeraltı mafyasına, Kenan Kralşan'ın yanına sızmak.
Hiç aklında yokken, yıllar önce bir patlamada hayatını kurtardığı kızın bu görevde karşısına çıkması elbette beklediği bir şey değil.
Timur, beklenmedik karşılaşma ve kimliğinin tanınmasıyla şüpheli bakışlarını sürdürür.
Her şey, Ahu'nun çabasını, yalnızlığını ve gözyaşlarını görmesiyle değişir.
Herkesten saklanıp görünmez olmaya çalışan Timur, bir Ahu'ya görünür olur.
Bir ona... Kendini anlatmaya çalışmadan anlaşılmak ister.
Ve aşk, tam da bu noktada başlar — itiraf edemeseler bile.
Her olay, bir kapan gibi sarar onları.
En büyük dayanakları yine birbirleri olur, ne kadar birbirlerinden uzak durmaya çalışsalar da...
• Yorumum:
Kenan'a, uzun süredir hiç kimseye sövmedigim kadar — en az Timur kadar — sövdüm.
Timur'un kararsızlığı beni deli etti!
Kızı istiyor ama kendine bile itiraf edemiyor.
Ahu zaten bir onun yanında mutlu mesut...
O kıskançlıkları ama bir türlü itiraf edememesi...
Dövmesini görüp özellikle "Yanımda yürüyeceksin." diye yaptığı uyarı. Sarhoş olduğu sahnede çantası için verdiği tepki...
Inanılmaz sahnelerdi! Amaaaa...
O nasıl bir sondu...
Ahu'nun çaresizliğini, son sayfada gözümden damlayan yaşla fark ettim. Içim gitti. Birbirlerine olan bağlılıklarına, Kenan'ın kurşun sikmasına...
Timur'un koşmak isteyip ona koşamamasına...
Bazı sahnelerde dedim