“Veda” kelimesi arapça “emanet etmek” kökünden gelir. Birine veda ettiğimizde onu aslında zamana, hatıralara ya da kendi kalbimize emanet ederiz. Belki de bu yüzden hakkıyla edilemeyen vedalar, ömür boyu sahibini arayan ağır bir emanet gibi sırtımızda kalırlar.
yaşamak için iyi olmak gerektiğini düşünüyordum. devam edebilmek için iyileşmeyi bekliyordum. ama hayat böyle bir şey değilmiş. koşamadığında yürümek, yürüyemediğınde emeklemek o da olmazsa sürünerek de olsa devam edebilmek. yaşamak bu. hayat seni beklemiyor.