Bazı geceler uyumak istemesem bile uzanıyorum yatağıma. Cam açık oluyor, dinliyorum gecenin sesli sessizliğini. Bazen bir araba geçiyor mahalleden, bazen de bir uçak gökyüzünden. Bazen de duymuyorum bile onları; artık rutinin bir parçası olmuşlar.
Yine o gecelerden birindeyim. Bu sefer kulağıma martı sesleri doluyor. Kimisinin sesi kahkahaya benziyor, kimisinin kanat çırpışları gecenin sessizliğine karışıyor. Ama biri vardı ki, sesini duyunca bütün dikkatimi çekip aldı. Acılı bir haykırış gibiydi sesi. Daha önce martılardan hiç böyle bir ses duymadım ama sesindeki acı tanıdıktı. Belki de o yüzden aklımda bu kadar yer edindi.
Canım Martı… Sesini duyduğumdan beri aklımdasın. Umarım acı çekmiyorsundur. Umarım şimdi gökyüzünün ılık rüzgârlarına karşı özgürce kanat çırpıyorsundur. 🌙🕊️