• Aziz kardeşim
    Yusuf Erzincânî (Ergün)'nin anısına

    *Önsöz
    Damla damla oluşuyor hayat
    Ölüm kımıl kımıl
    Duymak kolay
    Anlatmak değil

    Her an
    Farkındayım
    Az az öldüğümün

    Bilincindeyim doğan ayın
    Eriyen karın akan suyun
    Ve usul usul tükenen zamanın

    Tekrarlayıp duruyor saat
    Vakit de mahlûktur
    Vakit de mahlûktur.

    İşliyor kalbim
    Eskiyor saçlarım
    Ve gözlerimin en ince hücreleri.

    Okuyorum hayatı
    Toprağın üstünden çok
    Altındakilerle var olduğunu.

    Toprak
    Ölüme aç
    Ölüme muhtaç
    Hayat.

    Ölüm muhakkak
    Ve ölüm mutlak
    Tek kapısıdır ölümsüzlüğün.

    Ölümle tanıştıktan sonra anladım
    Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın.

    *Kesitler

    Mahlukta devinen
    Gürül gürül bir ırmaktır ölüm

    Babalar ölür
    Dolaşır eli ölümün
    Saçlarında anaların oğulların

    Analar ölür
    Kök salar hasret yüreklere
    "Bir evlat pîr olsa da"
    O zaman anlar ancak neymiş öksüzlük

    Oğullar ölür
    Bir kafes olur ölüm
    Ana kalbi bir kuştur
    Azad kabul etmez

    Sevgililer ölür
    Bir hicret olur ölüm
    Bir sıla

    Mesela arkadaşlar
    Arkadaşlıklar vardır okullarda
    Bakarsın biri gelmez bir gün
    Ve artık hiç gelmeyecektir
    Simsiyah bir gölge düşmüştür adeta
    Bahçeye koridorlara sınıflara
    Bir fısıltı dolaşır dudaklarda
    Kimi kirpikleri ıslak
    Çökmüş bahçenin tenha bir yerine
    Elinde bir çöp resmini çizer toprağa
    Anıların
    Kimileri öbek öbek toplanıp
    Çaresizliği dile getirirler anlamsız sözcüklerle
    -Nasıl olur daha dün beraberdik
    -Salıncakta İki Kişi'yi izlemiştik daha dün nasıl olur
    -Geçen pazar kırlarda dolaşmıştık
    ''Göçmen kuşlar yerli kuşlardan daha mutlu olmalılar
    Hayatı dolu dolu yaşıyorlar'' demişti
    unutamıyorum

    Sonra bir mezarlıkta Bir çukurun başında
    Bir kapının ağzında
    Herkes susar
    Konuşur ölüm

    Ve sürer hayat.

    Bazan bir tekerlek altında
    Ansızın gelir ölüm
    Apansız biter sınav
    Bir elektrik kesilmesi gibi
    Kesilir tûlu emel

    Bazan ölüm vardır
    Ölümden önce gelir
    Mesela bir hapishanede bir hücrede yaşanır
    Sorular hep yanıtsız kalır orada
    Sadece konuşan rüyalardır
    Yahut hayaller suskun duvarlarda
    Gözler kabul eder parmaklar kabul eder
    Ama beyin hep umuttan yanadır.

    Bazan akan bir film şeridinin
    Tek kare donan bir fotoğrafı gibidir
    Ölüm
    Karşıda bir manga asker
    Gözler namluların karanlık ağızlarını görmez de
    Takılıp kalır masmavi gökyüzünde
    Asılıp kalmış bembeyaz bir buluta.

    Ölümden uzak ölümler vardır
    Gazete ilanlarında rastlanılan
    Dünyaya bağlılığın zavallı
    Ve muannit
    Bir belgesidir
    Daha çok kalanlara ait.

    Bir de bir örümcek ağının ortasına düşmüş
    Bir sineğin titrek bacaklarında seyretmiştim ölümü

    Ölümler vardır:
    Bir ağacın köklerinin topraktan çatır çatır
    sökülmesi gibi
    Can çatır çatır çıkar damardan.

    Ölümler vardır:
    Can kuş gibi uçar gider
    Bir martının süzülüp
    Kaybolması gibi maviliklerde

    *Bir Portre

    Engin sâkin berrak bir denize
    Uçsuz bir kumsaldan ağır ağır
    Nasıl yürürse insan
    Sokrates öyle yürüdü ölüme

    Tilmizleri ağlaşırken
    O vasiyet ediyordu:
    -Asklepyos'a bir horoz borçluyuz
    Unutmayınız.

    Ne tuhafsınız dostlar
    Güçsüz kadınlar gibi ağlaşmak niye
    Yükselmek varken ölümsüzlüğe

    İnancına sahip olmak
    İnsan olmanın şartı
    Kölelikler içinde en onulmaz kölelik
    Hayatın ölümcül yanına
    Takılıp kalmak değil mi?

    İlkin ayaklarında duydu Sokrates
    Zehirin soğukluğunu
    Ve yavaş yavaş ölüm
    Yükseldi göğsüne çenesine.

    Dudaklarında donan son bir tebessümle
    Bir işaret taşı da böylece
    Sokrates dikmiş oldu ölüme!

    *Ölümün Sesi

    Ölümden bir işaret var her şeyde
    Ölümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde:

    -Kışlanın önünde redif sesi var
    Namluların ucunda ölümün sesi!

    -Bir ay doğdu geceden oy oy
    Karanlığın ağzında ölümün sesi!

    -Erzurum dağları kan ile boran
    Vadilerin koynunda ölümün sesi!

    -Ezo gelin durmuş bakar yollara
    Umudun ardında ölümün sesi!

    -Bir ihtimal daha var
    Umuddan da öte ölümün sesi!

    *Kendi Ölümüme Ait Bir Deneme

    Bir gün öleceğim biliyorum
    Bunu her an ölür gibi biliyorum

    Anamın yüreğinde bir kor
    Ölene dek sönmeyecek bir ateş
    Kımıldanıp duracak hep

    Karım bomboş bulacak dünyayı
    -N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracak
    Oysa insan yalnız ölür
    Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak.

    Kızlarımın gırtlaklarında bir düğüm
    Bir süre kaçacaklar insanlardan
    Boşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerinde
    Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine.

    Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar
    -Yaşayıp gidiyorduk yâhu
    Ne vardı acele edecek!
    Diyecekler.

    Biliyorum yaklaşıyoruz her an
    Biliyorum oruçlu doğar insan
    Ölümün iftar sofrasına!

    *Son Söz

    Ve zaman döne döne
    Gelmişti başlangıç noktasına
    İlk yaratılış düğümüne

    Mahlûkatın var olduğu
    Yüzüsuyu hürmetine
    Evrenin Efendisinin
    Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.

    Hayatın menbaı
    Merhametin son durağı
    Madeni, muhabbet ocağının
    Ateşler içindeydi
    Yatağında.
    İltica etmişti sanki Kâinat
    Kutsal tenine
    Hayata şafak olan alnında
    Ter taneleri
    Her biri insanlık çilesinden
    Bir haberdi sanki

    Bir an oldu
    Aralandı gözleri
    Sonsuzu kuşatan bakışları
    Süzdü ciğerparesi Fatıma'yı
    Süzdü tek tek çevresindeki
    Can dostlarını
    Kıpırdadı dudakları, dedi:
    -Ebu Bekir kıldırsın namazı
    Sonra daldı daldı uyandı
    Son defa aralandı
    Bakışları
    Yöneldi bir noktaya
    Karar kıldı bir noktada
    Ve dedi:
    -Merhaba ey refik-i ala!

    Olacak oldu
    Akıllar kamaştı
    Kalpler tutuştu
    Feryat ve figan gökleri tuttu
    Çekti kılıcını Faruk olan
    Sıçradı orta yere:
    -Kim derse ''O öldü'', öldürürüm!

    Ayrılık ateşinden
    Ateşin şiddetinden
    Sanki bendler çözülmüş
    Felekler çökmüştü
    Şuur tutuşmuş
    Akıl iflas etmişti.

    Sonra Sıddıyk olan
    Yetişti geldi
    Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye
    Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına
    Sonra baktı çevresine
    Mahşerden önce mahşer hâli yaşayan
    Ashabına
    Âline.

    Ebu Bekir dedi:

    -Ey nas, susun!
    Kim ki Resulullaha tapmaktadır
    Bilsin ki Resul ölmüştür
    Kim ki Allaha tapmaktadır
    Bilsin ki Allah ölmez
    Hayy ve Lâyemuttur

    Ey nas, susun!
    ''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun''

    Sonra eğildi sevgilinin yüzüne
    Sürdü bulutlanmış gözlerini
    O güzellikler ülkesine
    Baktı baktı ve dedi:
    -Hayatında güzeldin
    Ölümünde güzelsin
    Öldün
    Bir daha ölmeyeceksin!
  • Damla damla oluşuyor hayat
    Ölüm kımıl kımıl
    Duymak kolay
    Anlatmak değil

    Her an
    Farkındayım
    Az az öldüğümün

    Bilincindeyim doğan ayın
    Eriyen karın akan suyun
    Ve usul usul tükenen zamanın

    Tekrarlayıp duruyor saat
    Vakit te mahluktur
    Vakit te mahluktur

    İşliyor kalbim
    Eskiyor saçlarım
    Ve gözlerimin en ince hücreleri

    Okuyorum hayatı
    Toprağın üstünden çok
    Altındakilerle var olduğunu

    Toprak
    Ölüme aç
    Ölüme muhtaç
    Hayat

    Ölüm muhakkak
    Ve ölüm mutlak
    Tek kapısıdır ölümsüzlüğün

    Ölümle tanıştıktan sonra anladım
    Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın

    Kesitler

    Mahlukta devinen
    Gürül gürül bir ırmaktır ölüm

    Babalar ölür
    Dolaşır eli ölümün
    Saçlarında anaların oğulların

    Analar ölür
    Kök salar hasret yüreklere
    'Bir evlat pir olsa da'
    O zaman anlar ancak neymiş öksüzlük

    Oğullar ölür
    Bir kafes olur ölüm
    Ana kalbi bir kuştur
    Azad kabul etmez

    Sevgililer ölür
    Bir hicret olur ölüm
    Bir sıla

    Mesela arkadaşlar
    Arkadaşlıklar vardır okullarda
    Bakarsın biri gelmez bir gün
    Ve artık hiç gelmeyecektir
    Simsiyah bir gölge düşmüştür adeta
    Bahçeye koridorlara sınıflara
    Bir fısıltı dolaşır dudaklarda
    Kimi kirpikleri ıslak
    Çökmüş bahçenin tenha bir yerine
    Elinde bir çöp resmini çizer toprağa
    Anıların
    Kimileri öbek öbek toplanıp
    Çaresizliği dile getirirler anlamsız sözcüklerle
    -Nasıl olur daha dün beraberdik
    -Salıncakta İki Kişi'yi izlemiştik daha dün nasıl olur
    -Geçen pazar kırlarda dolaşmıştık
    ''Göçmen kuşlar yerli kuşlardan daha mutlu olmalılar
    Hayatı dolu dolu yaşıyorlar'' demişti unutamıyorum

    Sonra bir mezarlıkta Bir çukurun başında
    Bir kapının ağzında
    Herkez susar
    Konuşur ölüm

    Ve sürer hayat.

    Bazan bir tekerlek altında
    Ansızın gelir ölüm
    Apansız biter sınav
    Bir elektrik kesilmesi gibi
    Kesilir tulu emel

    Bazan ölüm vardır
    Ölümden önce gelir
    Mesela bir hapishanede bir hücrede yaşanır
    Sorular hep yanıtsız kalır orada
    Sadece konuşan rüyalardır
    Yahut hayaller suskun duvarlarda
    Gözler kabul eder parmaklar kabul eder
    Ama beyin hep umuttan yanadır

    Bazan akan bir film şeridinin
    Tek kare donan bir fotoğrafı gibidir
    Ölüm
    Karşıda bir manga asker
    Gözler namluların karanlık ağızlarını görmez de
    Takılıp kalır masmavi gökyüzünde
    Asılıp kalmış bembeyaz bir buluta

    Ölümden uzak ölümler vardır
    Gazete ilanlarında rastlanılan
    Dünyaya bağlılığın zavallı
    Ve muannit
    Bir belgesidir
    Daha çok kalanlara ait.

    Bir de bir örümcek ağının ortasına düşmüş
    Bir sineğin titrek bacaklarında seyretmiştim ölümü

    Ölümler vardır:
    Can kuş gibi uçar gider
    Bir martının süzülüp
    Kaybolması gibi maviliklerde

    Bir Portre

    Engin sakin berrak bir denize
    Uçsuz bir kumsaldan ağır ağır
    Nasıl yürürse insan
    Sokrates öyle yürüdü ölüme

    Tilmizleri ağlaşırken
    O vasiyet ediyordu:
    -Asklepyos'a bir horoz borçluyuz
    Unutmayınız.

    Ne tuhafsınız dostlar
    Güçsüz kadınlar gibi ağlaşmak niye
    Yükselmek varken ölümsüzlüğe

    İnancına sahip olmak
    İnsan olmanın şartı
    Kölelikler içinde en onulmaz kölelik
    Hayatın ölümcül yanına
    Takılıp kalmak değil mi?

    İlkin ayaklarında duydu Sokrates
    Zehirin soğukluğunu
    Ve yavaş yavaş ölüm
    Yükseldi göğsüne çenesine

    Dudaklarında donan son bir tebessümle
    Bir işaret taşı da böylece
    Sokrates dikmiş oldu ölüme

    Ölümün Sesi

    Ölümden bir işaret var her şeyde
    Ölümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde:
    -Kışlanın önünde redif sesi var
    Namluların ucunda ölümün sesi!

    -Bir ay doğdu geceden oy oy
    Karanlığın ağzında ölümün sesi!

    -Erzurum dağları kan ile boran
    Vadilerin koynunda ölümün sesi

    -Ezo gelin durmuş bakar yollara
    Umudun ardında ölümün sesi!

    -Bir ihtimal daha var
    Umuddan da öte ölümün sesi!

    Kendi Ölümüme Ait Bir Deneme

    Bir gün öleceğim biliyorum
    Bunu her an ölür gibi biliyorum

    Anamın yüreğinde bir kor
    Ölene dek sönmeyecek bir ateş
    Kımıldanıp duracak hep

    Karım bomboş bulacak dünyayı
    -N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracak
    Oysa insan yalnız ölür
    Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak

    Kızlarımın gırtlaklarında bir düğüm
    Bir süre kaçacaklar insanlardan
    Boşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerinde
    Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine

    Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar
    -Yaşayıp gidiyorduk yahu
    Ne vardı acele edecek!
    Diyecekler

    Biliyorum yaklaşıyoruz her an
    Biliyorum oruçlu doğar insan
    Ölümün iftar sofrasına

    Son Söz

    Ve zaman döne döne
    Gelmişti başlangıç noktasına
    İlk yaratılış düğümüne

    Mahlukatın var olduğu
    Yüzüsuyu hürmetine
    Evrenin Efendisinin
    Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.

    Hayatın menbaı
    Merhametin son durağı
    Madeni, muhabbet ocağının
    Ateşler içindeydi
    Yatağında.
    İltica etmişti sanki Kainat
    Kutsal tenine
    Hayata şafak olan alnında
    Ter taneleri
    Her biri insanlık çilesinden
    Bir haberdi sanki
    Bir an oldu
    Aralandı gözleri
    Sonsuzu kuşatan bakışları
    Süzdü ciğerparesi Fatıma'yı
    Süzdü tek tek çevresindeki
    Can dostlarını
    Kıpırdadı dudakları, dedi:
    -Ebu Bekir kıldırsın namazı
    Sonra daldı daldı uyandı
    Son defa aralandı
    Bakışları
    Yöneldi bir noktaya
    Karar kıldı bir noktada
    Ve dedi:
    -Merhaba ey refik-i ala!

    Olacak oldu
    Akıllar kamaştı
    Kalpler tutuştu
    Feryat ve figan gökleri tuttu
    Çekti kılıcını Faruk olan
    Sıçradı orta yere:
    -Kim derse ''O öldü'', öldürürüm!

    Ayrılık ateşinden
    Ateşin şiddetinden
    Sanki bendler çözülmüş
    Felekler çökmüştü
    Şuur tutuşmuş
    Akıl iflas etmişti.

    Sonra Sıddıyk olan
    Yetişti geldi
    Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye
    Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına
    Sonra baktı çevresine
    Mahşerden önce mahşer hali yaşayan
    Ashabına
    Aline
    Ebu Bekir dedi:
    -Ey nas, susun!
    Kim ki Resulullaha tapmaktadır
    Bilsin ki Resul ölmüştür
    Kim ki Allaha tapmaktadır
    Bilsin ki Allah ölmez
    Hayy ve Layemuttur

    Ey nas, susun!
    ''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun''

    Sonra eğildi sevgilinin yüzüne
    Sürdü bulutlanmış gözlerini
    O güzellikler ülkesine
    Baktı baktı ve dedi:
    -Hayatında güzeldin
    Ölümünde güzelsin
    Öldün
    Bir daha ölmeyeceksin
  • Utangaç bir kalbi taşırım sabahtan geceye. Yollara çıkamadım dolu dolu, aşamadım cümlelerin derinliğini. Ben eyleme dönük faaliyetlerin altında olamadım, ceza sahası içinde kimseyi düşüremedim... Mani oldum fırsatlara ve dahasına... Ben bir tek Tsubasa izlerken heyecanlanırım sanırdım ama öyle değilmiş.
  • "Konuşmasan da derdini anlatırsın ama kalbindeki kekemelik uzun sürer sevgili..."
    (Genzo Wakabayashi)
    Sevip de kavuşamadığın, içindekileri dökmeden gitmelerine izin verdiğin insanlar yüzünden oğlum. Kendi kendini kekeme bıraktın, kalbini sakat bıraktın.
  • "(...) Hastaydı, hastalığı umutla - umutsuzluk arasında gidip geliyordu. Ona gerekli ilgiyi, şefkati, hizmeti gösterdiğimi sanıyordum. Ama hastalık uzadıkça şimdi anlıyorum ki bütün bunlar sinsice "yük olduğunu" fısıldıyor. Bu fısıltılara aldırmadım, dayandım. Dayanıklılığım etrafımda hayranlık uyandırdı. "Vay be sizinki bayağı aşk imiş" diyenler oldu. O gün gömleğimi giydiğimde düğmelerden biri iliğe geçerken düştü. Hasta yatağından beni izliyordu. Düğmeyi alışımı, gömleği çıkarmamı, iğne-iplik kutusunu yanıma alıp, gözlüklerimi takarak düğmeyi yerine dikmeye çabalamamı gülümseyerek izliyordu. Ömrümde elime iğne-iplik almamıştım. Önce iplik kutusundan uygun renkte bir makara çıkarıp yeter derecede iplik kopardım. Sonra ipliği iğneye geçirmeye çalıştım. Nalet iplik bir türlü geçmiyordu. Dilimle ucunu ıslattım, makasla kestim, denedim, yeniden denedim, bir türlü ipliği iğneye geçiremedim. Hasta yatağından kalktı, titrek adımlarla yanıma geldi, elimden iğneyi ve ipliği aldı, ama ne yazık ki o da başaramadı. Daha ilk denemede iğneyi düşürmüştü. Yerden alıp eline verdim. Büyük bir gayretle ipliği takmaya çalıştı, alnında boncuk boncuk ter. Ama yapamadı. Küskün bir bakışla baktı, sonra dönüp yatağına gitti. Belki onu bu başarısız denemenin verdiği üzüntüden kurtarırım diye, güya espri yaptım "kolay değil bebeğim, bak sen de yapamadın". Bana baktı baktı, gözlerinden yaşlar süzüldü, arkasını dönüp yorganı başına çekti. Donakalmıştım. Çam devirmiştim. Düğmeyi cebime attığımı hatırlamıyorum. Ama o menhus gömleği götürüp çamaşır torbasına tıktım. Başka bir gömlek giydim. Vedalaşmak içim yatağa eğilip, yorgana dokundum. Açmadı, daha sıkı sarıldı. Oysa her çıkışımda onu öperdim. Biraz dikildim orada. Kararsız kaldım. Israra lüzum yoktu çıktım.
    Akşama doğru eve döndüm. Evin önünde bir kalabalık. Bana haber vermeye kimse talip olmamış. Gelince anlar demişler herhalde. Onu yaprakların döküldüğü, kuşların göçtüğü, havaların serinlediği bir demde toprağa verdik. Ara sıra ziyaretine gidiyorum. Bizde mezara çiçek koyma yoktur, ama bu gavur âdeti bayağı yaygınlaştı. Ben okuyor ve dua ediyorum. Mahşerde buluşacağımızı düşünüp ferahlıyorum. Ömür dediğin ne ki?
    Bir seferinde elimi pantolon cebime atmışım. Parmaklarım bir düğmeye dokundu. Çıkarıp baktım, o düğme.
    Epeyce ağladım. Düğmeyi yanımda taşısam mı, taşımasam mı bir türlü karar veremedim. Onca hatıra arasında, sevinçler-heyecanlar-kahkahalar-ağlamalar-küsmeler-barışmalar arasında; bir evi dolduran irili ufaklı onca eşya arasında; fotoğrafların, plakların, kitapların, mektupların arasında, bir ömrün hengamesi arasında bu düğme nedir ki? (...)"
  • Hırvat iki sevgili tarafından beş yıl önce başlatılan ve bugüne kadar bir çok ülkeyi gezen "Kırık Kalpler Müzesi" (Sergisi mi demek lazım?) artık Zagreb''te kalıcı olarak açılmış.

    Olinka Vistica ve Drazen Grubisic''in beş yıl önce ilişkilerinin "mirasını" muhafaza etmek için başlattıkları ve hüzünlü ayrılıklarının tanığı yüzlerce eşya, bu yılın başında İstanbul''a da uğramıştı.

    Başka ülkeleri gezen sergiye daha çok kadınlar eşya bağışlarken Türkiye''de erkekler ilgi göstermiş. Nedir bu Türk erkeklerinin kalbini kıran? Geleneksel olarak şudur: Bizde kavuşma yok. Kavuşmamız çokluk "mahşere" kalır. Bu sebeple hüzünlüyüz, bu sebeple kalbimiz kırık.

    Kırık bir kalbi hangi eşya temsil edebilir? Bir örnek vermeye çalışayım. Hastaydı, hastalığı umutla - umutsuzluk arasında gidip geliyordu. Ona gerekli ilgiyi, şefkati, hizmeti gösterdiğimi sanıyordum. Ama hastalık uzadıkça şimdi anlıyorum ki bütün bunlar sinsice "yük olduğunu" fısıldıyor. Bu fısıltılara aldırmadım, dayandım. Dayanıklılığım etrafımda hayranlık uyandırdı. "Vay be! Sizin ki bayağı aşk imiş" diyenler oldu. O gün gömleğimi giydiğimde düğmelerden biri iliğe geçerken düştü. Hasta yatağından beni izliyordu. Düğmeyi alışımı, gömleği çıkarmamı, iğne-iplik kutusunu yanıma alıp, gözlüklerimi takarak düğmeyi yerine dikmeye çabalamamı gülümseyerek izliyordu. Ömrümde elime iğne-iplik almamıştım. Önce iplik kutusundan uygun renkte bir makara çıkarıp yeter derecede iplik kopardım. Sonra ipliği iğneye geçirmeye çalıştım. Nalet iplik bir türlü geçmiyordu. Dilimle ucunu ıslattım, makasla kestim, denedim, yeniden denedim, bir türlü ipliği iğneye geçiremedim. Hasta yatağından kalktı, titrek adımlarla yanıma geldi, elimden iğneyi ve ipliği aldı, ama ne yazık ki o da başaramadı. Daha ilk denemede iğneyi düşürmüştü. Yerden alıp eline verdim. Büyük bir gayretle ipliği takmaya çalıştı, alnında boncuk boncuk ter. Ama yapamadı. Küskün bir bakışla baktı, sonra dönüp yatağına gitti. Belki onu bu başarısız denemenin verdiği üzüntüden kurtarırım diye, güya espri yaptım "Kolay değil bebeğim, bak sen de yapamadın". Bana baktı baktı, gözlerinden yaşlar süzüldü, arkasını dönüp yorganı başına çekti. Donakalmıştım. Çam devirmiştim. Düğmeyi cebime attığımı hatırlamıyorum. Ama o menhus gömleği götürüp çamaşır torbasına tıktım. Başka bir gömlek giydim. Vedalaşmak için yatağa eğilip, yorgana dokundum. Açmadı, daha sıkı sarıldı. Oysa her çıkışımda onu öperdim. Biraz dikildim orada. Kararsız kaldım. Israra lüzum yoktu çıktım.

    Akşama doğru döndüm. Evin önünde bir kalabalık. Bana haber vermeye kimse talip olmamış. Gelince anlar demişler herhalde. Onu yaprakların döküldüğü, kuşların göçtüğü, havaların serinlediği bir demde toprağa verdik. Ara sıra ziyaretine gidiyorum. Bizde mezara çiçek koyma yoktur, ama bu gavur âdeti bayağı yaygınlaştı. Ben okuyor ve dua ediyorum. Mahşerde buluşacağımızı düşünüp ferahlıyorum. Ömür dediğin ne ki.

    Bir seferinde elimi pantolon cebine atmışım. Parmaklarım bir düğmeye dokundu. Çıkarıp baktım, o düğme.

    Epeyce ağladım. Düğmeyi yanımda taşısam mı, taşımasam mı bir türlü karar veremedim. Onca hatıra arasında, sevinçler-heyecanlar-kahkahalar-ağlamalar-küsmeler-barışmalar arasında; bir evi dolduran irili ufaklı onca eşya arasında; fotoğrafların, plakların, kitapların, mektupların arasında, bir ömrün hengamesi arasında bu düğme nedir ki?

    Kalkıp bu düğmeyi "Kırık Kalpler Müzesi"ne bağışlasam ne olacak ki? Bir zavallı gömlek düğmesi görene ne söyler.

    Ben bu düğmeyi "Kırık Kalpler Müzesi"ne bağışlasam, beraberinde bir de roman yazıp vermeliyim. Düğmeyi ziyaret eden, ona bakıp meraklanan, bir sırra vakıf olmak isteyenler romanı okurlar. Düğme değil kurşun olsa idi bu, ve bir gencin göğsünden çıkarılmış olsa idi. Daha sert, daha dramatik, daha mânalı olurdu belki ama bilene. Müzeyi gezip, bu eşyaları görenler, onlara dokunanlar, altlarında konu ile ilgili iki üç satırlık açıklama da olsa hiçbir şeye vakıf olamazlar. Ateş düştüğü yeri yakar. Yanan kalbin küllerini zaman savurur. Geride kalan olursa o ancak bir gösteridir. Biz Türk erkekleri acımızı açamayız. Aşkımızı haykıramayız. Biz uzaktan severiz. Bu sebeple asıl aşk, karşılıksız aşktır.

    Ve çoğumuzun kalbi kırıktır. Bu kırıklığın eşya ile bağlantısı azdır. Duygulardan bir müze kurulabilseydi, eh ona eyvallah. Ama ben o düğmeyi herhalde ömür boyu yanımda taşırım. Başkasının meraklı bakışlarına yâr etmem.

    Mustafa Kutlu- Yeni Şafak Gazetesi