..Kaybetmek üzereydim aklımı!
Delirdiğimi düşünüyordum, meğer aşık oluyormuşum.
Anlamsızca yüzüme çarpan bu ılık rüzgar her şeyden ziyade içimi ürpertiyordu.
Büsbütün korkuyordum işte ama kabullenemiyordum.
Sonra ne derlerdi...
O bir yabancı, ben bir garip
Onun gözünde olsa olsa sıradan bir serseri olabilirdim üstelik...
"Keşke sevebilse" dedim sonra kendi kendime,
Üstünde parçalı, çubuklu formayla şu esmer çocuğu sevebilse...
Ahh! tanrım, düşüncesiyle bile ne kadar da mesudum...
Ama hayır; onu bu kadar arzularken olmazdı.
Sonra, ya reddederse! ne yapardım?...
Bu yüzden önce tribünde ki koltuğumdan vazgeçtim, sonrada sigaradan...
-Şimdi mi?
Şimdi her köşe başında, belki geçer diye onu bekliyorum. Ve artık iki yıldır formamı da
giymiyorum...