Bu dünyada çobansız da, köpeksiz de yaşanabilirmiş. Ama bunu anlamak için her defasında bu kadar kanlı kurbanlar verecek olursak pek çabuk neslimiz kurur.
Ah,ben hayvanları çok severim.Bütün canlı mahlukları,hayatı, güzelliği,saadeti severim.Ben karanlık şeylerden bahsetmek için dünyaya gelmemişim. İçim tatlı,sıcak,neşeli şeyler anlatmak isteğiyle yanıyor.
Niçin hep acıklı şeyler yazayım? Dostlar,yufka yürekli dostlar bundan hoşlanmıyorlar. "Hep kötü,sakat şeyleri mi göreceksin?" diyorlar. "Hep açlardan,çıplaklardan,dertlilerden mi bahsedeceksin? Geceleri gazete satıp izmarit toplayan serseri çocuklardan;bir karış toprak,bir bakraç su için birbirlerini öldürenlerden;doktor bulamayanlardan;hakkını alamayanlardan başka yazacak şeyler,iyi güzel şeyler kalmadı mı? Niçin yazılarındaki bütün insanların benzi soluk,yüreği kederli? Bu memlekette yüzü gülen,bahtiyar insan yok mu?"