Acı çeken insanları gördükçe, zihnimde yeni bir ışık yandı. Dehşete kapıldım, dünyada Bu kadar çok acı çeken insan olduğunu bilmiyordum. Kendini küçük kabuğuna hapsetmiş bir salyongoz gibi dışarıdaki kalabalık dünyayı yeni yeni görmeye başlıyordum. Beni asıl şaşırtan şey bunca insanın sakat olması değil. Beni şaşırtan şey çoğunun durumunun benimkinden daha kötü olmasıydı
Artık yalnızca mutsuz ve üzgün değildim öfkeliydim. Çarpık ağzım yamuk ellerim ve işe yaramaz bedenim yüzünden bütün dünyaya kırgındım. Çevremde normal ve kusursuz olan her şeye bakıyordum ve kendi kendime neden farklı olduğumu, neden diğer insanlarla aynı duygu ihtiyaç ve duyarlılıklara sahipken normal yaşam sürmemi engelleyen hatta kendimi her gördüğümde midemin bulanmasına yol açan işe yaramaz bir bedene sahip olduğumu belki yüzüncü kez soruyordum