Okuduğun bir satırda kendini bulmaktan daha korkunç olanı bir başkasını bulmaktır kanımca. Hani öyle ki, kaybettiğin bir canın kalbi atıyordur o kelimelerde. Dokunsan hissiz, söylesen lâl olursun ama oradadır işte iki kelimenin arasında. Belki bir cümlenin sonunda belki de unutulmuş bir virgülün boşluğunda.