"Artık anlamak istemiyorum. Anladıkça çağın yabanisi oluyorum. Anladıkça zincirlerim yavaş yavaş kırılıyor. Büsbütün zincirimden kurtulmaktan korkuyorum. Zira bu da olursa, buna kim engel olacak diye düşünmeden edemiyorum. Ya her şeyi anlarsam bir gün..."
İnsan bir zaman sonra karşılaştığı herkesi kendi gibi kaybolmuş sanıyor. Öyle olmadığını anlayınca da yalnızlık kuyusuna dönüp orada debelenmeye devam ediyor; kendi sesini yiyor, soğukla örtünüyor, sessizliği kışkırtıyor.