Hasan
@tramvay
Şu anda okuduğu kitap
Handke nobel ödülünü aldığı hafta sahafta görüp almıştım; ama okumam 1 yılı buldu, devamlı geçiştirdim. Okuduğumda ise oldukça acı çektirdi. Değişik bir üslubu var yazarın. Ortada bir olay yok, kitap ana karakterin varoluşsal bulantısını, düşüncelerini kelimelere döküp anlatamamasını (hatta bazı yerlerde kelime yerine şekiller vardı) anlatıyor.
Yazarın üslubundan (ve biraz da baskıdan) olsa gerek pek odaklanamadım kitaba.
Nobel ödüllü yazarlara -üslupçulardır benim gözümde- pek bulaşmama neden olacak kitaptır.
London'ın klasik tarzını bu kitapta da görüyoruz. Bilim-kurgu ve distopya tarzında diyebileceğimiz post-apokaliptik bir roman.
Pek olay yok romanda daha çok tasvir var diyebilirim. Bir salgın olmuş, insan nüfusu birkaç on taneye düşmüş. Salgından kurtulanlar, yok olan medeniyetin ardından ilkel bir hayat yaşamaya başlamışlar. Hayatta kalan en yaşlı adamın ağzından salgın sürecini okuyoruz.
Konusu itibarıyla tam da salgının ortasında yayımlanması tesadüf değil, hatta bilinçli yapılmış. Bu yüzden insanı ürperten bir yanı da var. Yine de bu kitapta dikkat edilmesi gereken nokta, bence, bir tür doğal seçilim sonucu toplumun değişik entelektüel seviyelerinden insanların geriye kalıp insan türünü bazal bir seviyede devam ettirmesi ve binlerce yıllık kültür birikiminin ölenlerle birlikte silinip gitmesi ve ancak kurtarılan birkaç kitapla diriltilmek zorunda kalınmasıdır.
