Böylesine güzel,böylesine sakin bir yerdeyken neden hâlâ mutlu olamıyorum?Kendimi neden bu kadar yalnız hissediyorum? Üstelik Campanella bana o kadar kalpsizce davranıyor ki...Trende beraber oturuyoruz ama onun tek yaptığı şu küçük kızla gevezelik etmek. Kalbim gerçekten de kırıldı.
Acaba neden böyle hüzünlüyüm?Biraz daha nazik ve hoşgörülü davranmak istiyorum ama yapamıyorum.
Evrenin her köşesine beraber gidebileceğim bir kişi bile yok mu?