Yani doğa neşenin bol olduğu yere katlanılsın diye çokça acı, aklın bol olduğu yereyse bol bol boş eğlence gönderir -fakat bunun tersi mümkün değildir. Zira akıl, acıyı çifte katlayarak misliyle hissettirir ve akıldan yoksun olmayan neşeli bir mizaç için yalnızlık ve uğraşsız eğlence büsbütün katlanılmazdır.