İnsanlarla oynamamalı, bir yerleri var bir ince yerleri, işte oraya değmemeli. Ben Abdi ağadan biliyorum. Yoksa… korkmalı insanların bu tarafından. Aşağı görmemeli insanları…
Memedin gözleri yaşardı o giderken. İçinden, “kimbilir ne zaman görürüm bir daha onu,” dedi. “Belki de hiç göremem.” Gözleri dolu dolu oldu. “Dünyada” diyordu kendi kendine, “şu dünyada ne iyi insanlar var.”