Şirazlı Sadi'nin insanı nasıl tarif ettiğini not ettim defterime:
"Yek katre-i hunest ve hezar endişe",yani "Bir damla kan ve bin endişe." İşte unutmayı başaramayan insanın trajedisi bu sözlerde gizliydi.
"Bir bavul dolusu elbise ile Viyana'nın yolunu tuttum,içimde sarsılmaz bir irade vardı. Babam elli sene önce kaderini zorlamayı başarmıştı. Babam gibi yapacaktım,fakat ben 'adam' olacaktım memur değil ."