Tubanur Yazıcı
@tuba97nur
Şu anda okuduğu kitap
Pru gülümsedi. ”Mükemmel olmadığını bildiği halde öyleymişsin gibi davranan, en büyük korkusu seni kaybetmek olan insanı bulduğunda onun için yaşadığın her şeye değiyor. “ Dönüp Finn’e baktı. “ Ve eğer bu insanın, sabahları kalktığında seni makyajın ya da dış dünyaya karşı taktığın zırhın olmadan görmesine izin veriyorsan... eh, ona sıkıca tutunmalısın çünkü bırakırsan senin için başka umut yok demektir.”
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Dünyanın sonu, oldukça rahatlatıcı bir kavram çünkü -teoride- ondan sağ çıkmak zorunda kalmazdık. Belki de bizi en çok altüst eden şey, dünyanın sona ermesiyle başa çıkma yolu bulmaya çalışmak değil de, sona ermediği gerçeğiyle başa çıkacak bir yol bulmaya çalışmaktı. Sonlar kolaydır. Yatıp kalkıp bu nihailiğe uyanmaksa kolay değil. Onarmak yeniden inşa etmekte kolay değil.”
“ Bir bakıma bütün hayatımı zamana adadım ben; hiçbirimiz zamanın ne olduğundan emin olmasak da. Soysal bir yapı mı? Bir illüzyon mu? Döngüsel mi? Yoksa paralel mi? Zaman bana lineer geliyor çünkü üzerinde çalıştığım konuya, insana, bir anlam verebilmek için ilerlemeye inanmam gerek. Ne var ki şimdi düşününce zaman daha çok lastik gibi geliyor; sanki uzanmaya daha ileri gitmeye yönelik bir atılım gibi. Bir olay seni anında yerine geri yapıştırmadan önce.”
İhtiyaç duyulma hissini özlüyordu. İstenme. Sanki birinin hayatında çok mühim, çok elzemmiş gibi. Yapbozlarının bir parçasıymış gibi.
Oysa hiçbir yere demir atamayan, rüzgarda savrulan bir çalı parçasıydı. Asla kimseye ait olmayan.
Thor da öteki tarafta yatıyordu. Başını Finn’in omzuna yaslamış, göz kapaklarının arasından Pru’ya bakıyordu.
Ve Pru bunu görünce güldü çünkü demin homurdanan Finn değil, Thor’du. “Şaka mı yapıyorsun?” diye fısıldadı köpeğe. “O benim.”