Zaman şimdi yeni bir boyut kazanıyor-bir yanıt arayışında çalışırken,o çalışmanın içinde kaybolup gitmek...Etrafımdaki dünya ve geçmiş hayatım çok uzaklarda kalmış ve netliğini kaybetmiş gibi.Sanki zaman ve mekan ,karamel şekeri gibi oradan buradan çekilmiş,kıvrılarak ve bükülerek eciş bücüş bir hale getirilmiş...Tek gerçek olan şey, burada,ana binanın dördüncü katındaki kafesler,fareler ve laboratuvar donanımı...
Kimse ümit sözcüğünü ağzına almamıştı.Konu sadece yaşayan ölülerdi-veya daha da kötüsü,hiçbir zaman tam anlamıyla yaşıyor ve biliyor olamayan insanlar ve onların yarattığı duyguydu.Doğdukları andan itibaren solmuş ve kurumuş olan canların ve her gün gözlerini geçen zamana ve boşluğa dikmeye mahkum olanların yarattığı duygu...