Tuğba Akyüz
@tugbakyzz
53 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Dünya hayatı , içimiz sıra akıp giden bir nehirdir. “Allah seni bu nehirle sınayacak. “Kalıbın bu yakada ama kalbinin gözü nehrin öte yakasında. Suya kanmaya , suyla kandırılmaya razı değil. “Olsa olsa bir avuç kadar “sudur nasibin bu nehirden. Sadece tadımlık. Kana kana içmeye kalkmayacaktın. Ama nefsin,hevesin, hırsın “bol bol yemeye, içmeye, oynamaya çağırır” kalbini. Rabbinden ödünç aldığın kalp şu dünya hayatında bu dünyaya razı edecek o kadar tuzak var ki.... “Doya doya içerler nehirden, çok azdır içmeyen...” çokları nehrin bu yakasında kalır; azlar nehri geçer. Kalabalıklar suya kanar. Kananlar ve kandırılanlar hep kalabalık olmalarına güvenir. “Bu çağda...” diye başlarlar sözlerine. Bir yanlışı çoklarının yapması,o yanlışı, yanlış olmaktan çıkarırmış gibi. “Bu çağ”ın ezici çoğunluğu, karşı konulmaz kalabalığı, yanlışları onaylayarak,vicdanı susturur. Çoğunluğa güvendirerek günaha karşı direnci kırar. “ Bak, herkes yapıyor...” diye kurulur tuzaklar. Kalabalık olmak haklı olmak sayılır. Eyvah!
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Rabbin, kimin varlığını yokluğuna tercih edeceğini bilir; Alimdir. Rabbin birini bir başkasına hikmetiyle tercih eder ; Hakimdir. Senin yerinde şimdi bir başkası olabilirdi pekala. Sevdiklerinin ve sevenlerinin gözünde bir başkası makbul ve mahbup olabilirdi. Eksikliğin kimsenin eksiği olmayabilirdi. Burada olmayışın,kimsenin hüzün ve keder sebebi olmayabilirdi. Burada olamayaşına ne sen itiraz edebilirdin ne de sevdiklerin. Zaten yok olan sen, ne varlığını isteyebilir ne de ‘var olmadım’ diye hayıflanırdın. Şimdi buradaysan, senin bilmediğin bir tercihle, hikmetini kavrayamacağın bir seçimle buradasın. Yokluğuna sen razı iken, senin yokluğuna razı olmayan Rabbindir. Kimseler yolunu gözlemezken, “ille de sen!”diye varlığında ısrar eden Rabbindir: bilir O, hikmetli iş yapar. O’nun oldurduğu iş abes değildir. O’nun takdiri anlamsız değildir. O kendini bilmeyen “yok”ları da bilir. O kendi varlığının anlamını kavramayanları bile hikmetle varlığa getirir. Bunca anlamsızlıkta ezilebilecekken sen, şimdi bin anlam taşıyorsun yüzünde. Anılmaya değer bir şey bile olmayacak bir unutulmuşlukta aşağılanacakken sen, şimdi burada el üstünde tutuluyorsun isminle. Kendi yokluğunu bile görmeyen seni, senden önce Rabbin görür. Varlığının ne işe yarayacağını bilmeyen senin var edilişin Rabbince hikmetlidir. Çünkü Rabbin Alimdir,Hakimdir.
İnsan 1 : “Hatırlamaz mı insan, bir zamanlar hatırlanmaya değer bir şey bile değildi!”
“Ben” deyişinle yeniden var kıldığını sandın kendini. Kendini ezelden beri var sanıyorsun. Ebedileştirmek için kendini, mala mülke tutunuyorsun. “Benim...” dediklerini çoğaltıpeksilmekten korunacağını sanıyorsun. Unvanlarını yücelterek, makamlarını yükselterek kök salacağını sanıyorsun toprağa. Eskimek ise aklına hiç düşmüyor. Yazık ki eksildiğinin farkında değilsin. Sadece şimdilik buradasın. Yer üzerinde senin olmadığın ne çok yıllar oldu. Sensiz geçecek yıllar da bir o kadar çok. Sensizliğe zaten alışmış dünya, hiç zorluk çekmeyecek. Hiç umursamayacak yokluğunu. Ah!
Büyüdükçe azaldı ömrün;hüzünler emzirdin. Yürüdükçe kederlere dokundun; vedalar saklayan sevdaların ardı sıra koştun. Kendine geldikçe ayrılıklar doğuran bir vuslat olduğunu anladın. Geldin,gideceksin. Gitmeye geldin...