Faust, bilgi açlığından değil, tamamlanamayan insan olmanın sancısından hareket ediyor. Goethe burada, bilginin huzur değil daha büyük bir boşluk yarattığını gösteriyor. Faust’un trajedisi, Mephisto’ya değil kendi eksikliğine teslim olması. Dışarıdan gelen hiçbir güç içindeki çatlağı kapatmıyor.
Sonunda anladığımız şey şu: İnsan, eksikliğini kabul etmediği sürece her pazarlığa açık hale gelir. Ve Faust tam da bu yarım kalmışlığın dürüst bir simgesi.