• ~Düştün mü diye sordu bana ?
    ~Hem de defalarca ...
    ~Hiç kaldiranin olmadı mı peki ?
    ~Yani olduğunu sanıyordum.Duraksadım.Kem kum..Üzüldüm.Kafamı hafif sağa ,sola çevirdim.Kimse yoktu.Yalnızdım yine.Karanlık çökünce üzerime, herkes dagilmayi tercih etti.Bense değer atfettigim,yüreğimde adeta herkes icin mum yaktığım o insanların içimdeki mumlarini tek nefeste acımasızca söndürdüm.
    Karanliklarimda yanımda olmayanların cılız varlıkları sadece güneşimi söndürür.Enerjimi alıp götürür karadelik misali .Fecri kazip gibi yalandan yanımdaymış gibi görünüp, ümitle tutusturmaya çalıştığım içimdeki kivilcima daha fazla gölge etmesinler yeterli.Derdimi dinliyormuş gibi gözüküp derdimden çok daha dertli bir şekilde kendilerinden dem vurup, yapmacık bir samimiyetle yaramı derinlestirmesinler yeterli.Toplasinlar yalancı ışıklarını defolup gitsinler .Yaram zaten çok derin. Mum gibi eriyorum.Zira gücüm de kalmadı zaten.Eriyorum delik deşik bir şekilde.Kendimden vazgectikce daha bir zifiri karanlık oldu sanki.Sahi tutusturabilir miyim köz gibi sancılı yüreğimi.Yeniden kendimle barışık bir şekilde hafif bir ufleyisle."püfff,püff..."Oluyor sanki.Ha gayret,su cılız ışığa tutun be.Herkes çekip gitse bile bu kadar mı değersizsin.Hadi tekrar "pufff..." oluyor.Tutasacak ha gayret.Topla daginikligini.Ya hayat hiç gülmedi ki ,sakındı ışığını benden.Hep mi karanlıkta kalır bir insan.Kaldım işte defalarca.Karanliklardan çok ,kapkara insanlar kararttı beni.Gülüşümü ,sevgimi acımasızca sokup aldılar işte.Hadi dene lütfen bir daha .Bak oldu işte.Tutun şu vefalı tek muma sımsıkı..Sımsıcak dostluguyla vazgeçmedi senden.Tuttu elinden eridikce seninle eridi ,seninle yandı ,seninle köz oldu.Seninle tekrar ışığıyla büyüdü büyüdü.Sen kendinden vazgecsen bile yüreğine kor oldu ,kıvılcım oldu.İkinci bir ben oldu,yandıkça yesertti,inşa etti seni .Tutun şu vefalı muma (!)☀