Emine Üstün
@u_emine
459 okur puanı
Eylül 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“İçinden gelerek çalışmanın keyfine varabiliyordu, değerli hedeflere ve güzel arkadaşlıklara sahipti. Hiçbir şey hayallerindeki ideal dünyayı ve içindeki sevgiyi ondan çalamazdı. Nasılsa yol boyunca her zaman dönemeçler olacaktı.” Kitabı bitiren ve özetleyen bir cümleydi benim için. İki bekar kardeşin erkek bir evlat edinmeyi amaçladıkladıkları ama ne olduysa yanlışlıkla bir kız evlat edindikleri sıcak bir hikayeydi. Kitap biraz Heidi ve biraz da Pollyanna tarzında saf duygu, hayal gücü, sevgi ve biraz da gerçeklikle yoğrulmuştu. Okurken insanı dinlendiren, yormayan, temiz bir hikayeydi. Her şeye rağmen, hayata olumlu, iyi tarafından bakmayı öğütleyen samimi, içten ve doğal bir kitaptı.
Reklam
“Dijital Baba” olarak sosyal mecrada takip ettiğim biriydi, kitabını da merakla aldım elime. Oldukça sade, akıcı ve bilgilendirici bir kitaptı. Her ebeveyn için kılavuz niteliğinde, güncel sorunlarla , örneklerle ve yol gösterici olmasıyla oldukça faydalı bir kitaptı. Kitapta araştırmalara dayalı, ebeveyn duyarlılığı ile yazılmış, tavsiyeler vardı. Ebeveynler için okunması gereken güzel, yormayan, akıcı bir kitap.
Kitabı kütüphanede yeni çıkanlar bölümünde görüp merakla okumak için aldım. Ama isim, kapak ve arkada yazan açıklama ile kitap içeriği çok alakasızdı. İsim yabancı yazarlı diye düşündürdü ama kitapta geçen örnek olaylarda isimler Türkçe ve hikayeler oldukça basmakalıp. Okurken korkuyu değil hissetmek, içinizde ufacık bir ürpermeye sebep olmuyor. Basit, kısa korku hikayesi diye yazılmış ama hikayeler korkutucu olmayan bir tarzda işlenmiş. Ruhlarla ilgili birkaç paranormal hikaye sadece ve üstün körü az detaylı birkaç hikaye. Okuması oldukça kolay.
Annelik tecrübesini tatmış her kadının kendinden bir parça bulacağı bir romandı. Okurken kendi annelik sürecim gözümün önüne geldi. (Hala da bu süreçleri yaşıyorum; çocuğum 3 buçuk yaşında) Bir annenin çocuğu doğduktan sonra, çocuğuyla kurduğu bağı öyle güzel tarif etmiş ki. Satırları okurken, benim hislerimi yazmış diyorsun. Özellikle anne olduktan sonra kadının hayatında değişen sosyal, duygusal ve psikolojik durumu öyle güzel anlatılmış ki; anne olmayı düşünenler önce bu kitabı okusun, sonra karar versin derim; bir sürü pedagojik kitap okudum ama bu kitaptaki gerçekliği bulamadım. Asker olarak ifade edilen baba da klasik bir Türk babası sanırım :) Okurken adama sayıp sövmek istiyorsun; Allah’ tan kadın da susmayıp yapıştırıyor sözleri, içimize su serpiyor.
II. Dünya savaşı İtalya’ sı, yukarı ve aşağı kesim. Aşağıda kıtlık, yoksulluk, yukarı da Kominizmin hakim olduğu paylaşımcı bir düzen. Aşağıdaki çocuklar ‘Çocuklar Treni” ile yukarıya, iyi durumdaki, paylaşımcı ailelere gidiyor. Küçük Amerigo annesiyle yalnız, yoksul ve sevgisiz büyüten bir çocuk; Çocuklar Treni’ ne biniyor ve orada hayatı değişiyor.
Okurken içimde hep bir yumru hissettim, gözlerimin dolması hikayeden mi, anne olmamdan mı bilemedim. Kitabın dili basit, kısa ve oldukça akıcıydı. Yoksullukla, savaşla bağdaşan sıradan bir hikayeydi belki ama az sözle çok duyguyu aşıladı okurken bana. Özellikle ayakkabı metaforu aklımdan çıkmadı okurken. Ne zaman bir yere ait hissetmese ayakkabıları küçük geldi, ayaklarını sıktı, rahatsız etti Amerigo’ yu. Çocukluğunda kendi uydurduğu ayakkabılara puan verme oyunu, hoşuma giden bir detaydı. Okunulası, biraz hüzünlü, biraz hayattan biraz da ailevi duygulardan parçalar var içinde. Kolay okunulacak, içinizde bir yumru bırakacak türden bir kitap.
Reklam