"Yazarken, gerçek insanı esir alır. Elinizi kolunuzu bağlar. Özgürlüğünüzü kısıtlar. Uydurmak en büyük özgürlüktür!"
Ben onu düşündükçe o benden uzaklaşıyordu. Her gece yattığımda kendime sözler veriyordum. "Onu bu kadar çok düşünmeyeceğim! Onu bu kadar çok düşünmeyeceğim! Yeter ki eski günlerimize dönelim." Yoksa, onu sevdiğimi anlamış da bu yüzden mi benden uzaklaşmıştı?
Günler hızla geçiyordu. Sevmek böyle bir şeydi demek ki! İnsanı sevindiren, hafifleten bir şey değil de ağırlaştıran, içine taş oturmuş gibi bir şey.