Ne bileyim, yorgunum işte. Bir iş falan yaptığımdan da değil.. yorgunum. Artık bedenimi ayakta tutamıyor ayaklarım. Göz kapaklarımı sorarsan; sen beş ton de, ben on ton. Ellerim, odamda duran kapının kolunu tutup da; açamayacak kadar takatsiz. Zihnim halsiz.. Hiçbir şey düşünmek istemiyorum. Kitap okumak, film izlemek, şarkı dinlemek.. hiçbirini istemiyorum artık. hatta sonuna doğru yaklaştığım kitabımı dâhi bitirmek istemiyorum. Yavaş yavaş vazgeçiyorum. Fakat, hiçbir insana ihtiyacım yok. Belki de nasıl düştüğümü düşünüp; tekrardan ayağa kalkıp devam edebilecek gücü bulabileceğim kendimde.
Tutunmak..
Veya Tutunamamak ..
İlk incelememi bu kitap üzerine yapmak istedim çünkü bana okumayı sevdiren , empati duygumu az da olsa daha da ön plana çıkarmamı sağlayan , bununla da sınırlı kalmayıp hayali bir arkadaşı (ben gerçeğim efendimiz ) bu kadar sevmeme ve onu bile anlamaya çalışmamı sağlayan bir baş yapıttan bahsediyorum arkadaşlar.
Kitaba ön yargı ile başlamamanızı veya başlayıp yarıda bırakmamanızı tavsiye ederim. Kitabın ilk bölümleri başladığınızda biraz ağır veya sıkıcı gelebilir fakat devam ederseniz özellikle de mektuplar kısmına geldikten sonra elinizden bırakamayacağız bir eser. Ben kitabın ne başında ne de sonunda bu duyguyu yaşadım , tamamen keyif alarak okuduğum ve bittiğinde de büyük bir boşluğa düştüğüm bir kitap oldu. Hatta şöyle söyleyeyim , yıllar önce okuduğum bu kitabın hâlâ eksikliğini hissediyorum ve ara ara tekrar açıp okuyorum . Okudukça keyif alıyorum keyif aldıkça da tekrar okumak istiyorum.
Herkesin tutunamadığı bir şeyler vardır , gerek Selim'in gerek Turgut'un gerekse de benim ve sizlerin ...
Ben bu kitabın yokluğuna tutunamıyorum ve yokluğunda yine buna tutunuyorum.
Canım Selim , Turgut ve Olric sonunda bana bunu da yaptınız..
Arkadaşlar şiddetle okumanızı tavsiye ediyorum . Ben pişman olmadım umarım sizler de olmazsınız :)
"Tanrı , tutunamayanlardan rahmetini esirgemesin.. "
Tutunamadığınız şeylere tutunmanız dileğiyle.
Bütün toplumsal şartlanmalardan;
toplumsal şartlanmalardan doğan değer yargılarından;
ve bu değer yargıları sonucu oluşan duygulardan
arınmayan ÖZÜNDEKİ EVRENSEL SIRLARA eremez.