Bizim günümüzde yaptığımız en büyük hata, önümüzde durmakta olan tecrübelerden, Kur'an'ı terk ederek veya sadece dilimizle, gırtlaklarımızdan aşağı inmeyen bir okumayla, uzak durmamız ve bunun neticesinde bu büyük tecrübelerden mahrum kalmamızdır. Bilakis asıl yapmamız gereken, en azından ayetlerin genel manasını anlayacak şekilde okumaktır. Bununla birlikte, ağır bir şekilde ve anlaşılır, hüzünlü bir sesle okumalıyız ki, okuduklarımız imana dönüşmüş olsun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kolaylığın, zorluğun hemen akabinde geleceğine ve kurtuluşun sıkıntıların ardından geleceğine kesin inanıyor olmamız ile birlikte, biz başımıza gelen musibetleri güzel okuyamaz ve doğru tahlil edemez isek, kurtuluşa ulaşmamız mümkün olmaz.
"Hiç kuşkusuz Allah, yardımı sıkıntının miktarınca indirir. Aynı şekilde sabrı da belanın miktarınca indirir."
"Şayet zorluk gelip şu çukura girecek olsa, ardından kolaylık gelip bu çukura girer ve o zorluğu çıkarır."
"Zorlukla beraber bir kolaylık vardır. Evet, zorlukla beraber bir kolaylık vardır." (İnşirah, 5-6)
Kur'an sürekli olarak, gerçek yardımcının, zorluk ve sıkıntıları ortadan kaldıranın ve kullara imkan verip güçlendirenin Allah azze ve celle olduğunu vurgulaması ile birlikte ; aynı şekilde yardımın ve sıkıntıların sona erip kurtuluşa ihtiyacı olduğunu dile getirmektedir. Şu ayeti iyice düşün.
" Onlarla savaşın ki Allah, sizin ellerinizle onların cezasını versin ve onları rezil ve rüsva etsin, yardımıyla sizi onlara muzaffer kılsın. Ve mümin bir kavmin yüreklerini ferahlatsın. Ve kalplerindeki öfkeyi gidersin." (Tevbe, 14/15)
Hiç kuşkusuz bu din, ancak mümin bir topluluğun gayretleri, sürekli bir cihadı ve bütün sebepleri yerine getirmesi ile birlikte kaim olacaktır. Bütün bunlarla birlikte, bu topluluk bilir ki, en nihayetinde bunların hepsi ancak Allah azze ve celle'nin yardımı, kaderi ve imkan vermesi ile mümkün olacaktır. Şayet bu mümin topluluğun kalbi az da olsa bu sebeplere bağlanacak olursa kalplerin ihlaslı ve samimi bir şekilde sadece Allah'a bağlandığı zamana kadar, yardım ve kurtuluş olmayacaktır!
İhlas ve samimiyet şimdi hepimizden beklenen duruştur. Allah'a yönelmeli ve en şiddetli bir şekilde O'na yalvarmalıyız. Bizi taşıyacak bir gemimiz yok ve tutunabileceğimiz bir tahta da yok...
Hiç şüphesiz dünyalık kapılar yüzümüze kapatıldı, sebepler ortadan kalktı ve ortalıkta kalakaldık. Biz bu durumda ne yapacağız?
Yüzümüzü Rabbimize çevirmenin zamanı gelmedi mi? Kalplerimizi O'na yöneltelim ve boğulmakta olan birinin yakarışıyla O'na yakaralım...