“Hepsinin bir yarası vardı ve her biri ayrı yerden kanamıştı.
…
Görmekti hepsinin ortak anısı ve kan hepsine o ortak yürek acısından pompalanıyordu. Katlanılmaz acıları vardı bir, bir de kendileri.”
“Kimsenin aklı başında değildi ve şimdi yaşamak, sadece ölmemeye çalışmaktan ibaret bir şeydi. Oysa yaşamaya çalışmak en büyük yorgunluktu. Ölümü beklemek bile yorgunluktu.”
Zamanı aşmak “olmak”ın bütün belirişi için ortak bir özelliktir. Sevginin, sevincin, bir gerçeğin kavranmasının yaşanması zaman içinde değil, burada ve şimdi gerçekleşebilir ancak. Burada ve şimdi oluş sonsuzluk, yani zamansızlıktır.