İçimden sadece kendime söylediğim hatta kendime bile söyleyemediğim şeyler varken bir insan nasıl olur da beni tanıdığını söyler?Hayır sadece zanneder,çünkü ben bile kendimi tanımıyorum...
Halbuki insanlar mümkün olanla kanaat etseler,hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz.Herkes tabii olanı kabul eder,ortada ne hayal sükûtu,ne inkisar kalır...Bu halimizle hepimiz acınmaya layıkız; ama kendi kendimize acımalıyız.Başkasına merhamet etmek,ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki,ne kendimizi bu kadar büyük,ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur...