“Basit varlıklar, iyi ve kötüyü basit bir şekilde anlar. Rahatlık ve doyum sağlayan, acı çekmeyi engelleyen her şey, iyidir. Bu yüzden de iyi, hoşa gider. Rahatsızlık, tehdit ve acı getirebilecek her şey ise kötüdür ve nefret edilir ondan.”
“Tanrılar ile tanrılar olduğunu da böyle öğrendi. Bir kendi tanrıları vardı, bir de başka tanrılar ve bunlar farklıydı. Adaleti de adaletsizliği de kendi tanrılarının elinden alması gerekiyordu. Başka tanrılardan adaletsizlik görmeye zorlanamazdı.”
“Onun gördüğü dünya, vahşi ve zalimdi; herhangi bir sıcaklık barındırmayan; sevmelere, okşamalara, şefkate ve ruhların ışıltılı yumuşaklığına yer vermeyen bir dünyaydı.”