Ümran
@usengec_birisi
14 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ölüm korkusuyla tedavi mi?
Kitabı anlatmaya sonundan başladım. Hiç heyecanı kalmadı gibi ama zaten burada başlıyor asıl hikaye.
Veronika kafasına koymuş. Aylardır bugün için ilaç falan biriktirmiş öyleli hazırlık. Sonra evini falan temizliyor, bugün yaşasa herhalde telefonunu temizlerdi. Hoş Veronika bence hiçbir zaman gizli saklısı olmayan ve yaşadıklarından, yaşamadıklarından utanan birisi değildi. Ya da ben kitabın sonunda dönüştüğü kişiden etkilendiğim için, böyle anımsamak istediğim için böyle düşünüyorum. Neyse, sonrasında intihar etmeden önce bir dergi okuyası geliyor ve dergideki saçma sapan bir şeye takılıp intihar sebebinin bu olduğunu anlatan bir mektup yazıyor. Çok iyi hareketti. Olay da şey, Slovenya’nın nerede olduğunu bilmiyorlarmış buna sinirleniyor yani. Çok orijinal bir sebep. İşte böyle dalga geçeceksin arkanda bıraktığın, senin varlığını hak etmeyen, hayatını dilediğin gibi yaşamanna izin vermeyen toplumla. Tabi günün sonunda o topluma hiçbir şey olmuyor haliyle. Olan yine sana oluyor. Hayatını toplumsal normlara göre yaşamak zorunda kalıp hiçbir hayalini gerçekleştirmeden bu dünyadan göçüp gidecek olan sana…
Neyse ki olmuyor. Bu dünyada daha yerine getirmesi gereken görevleri var çünkü.
İntihar ettiği için tabii ki akıl hastanesine yatırılıyor. Orada da aslında toplumda kabul görmeyecek ve belki bilmiyorum kitabı okuyanların da yargılacağı bir tipten doktorla karşılaşıyor. İşte hayattaki ilk şansı o doktor. Adam buna bir haftaya öleceksin diyor. Veronika tabii ki tutuşuyor.  Sorgulama, hırçınlık, aykırılık, sinir krizleri… etrafında veronikanın son günlerini nasıl geçirmesi gerektiğine dair tavsiyeler veren insanlar oluyor. Aldığı tüm tavsiyeler sonucunda kendini özgür hissetmeye, kalan ömrünü istediği gibi yaşamaya başlıyor. Artık birisine
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Spoiler içerebilir! Ahh Christy! Doğuştan engelli olup gelişim sürecinde ilk kez diğer insanlardan farklı olduğunu anlamaya başladı tabii ki. Annesi, babası, kardeşleri hiç kimse onun gibi değildi. Herkes yürüyebiliyor, konuşabiliyor, ihtiyaçlarını karşılayabiliyordu. O ise yemeğini bile kendisi yiyemiyordu. Ancak bunların farkına varabilecek zekaya sahipti. Belki de onu en çok yiyip bitiren şey buydu. Farkındalık. Cehalet mutluluktur derler ya hani işte tam da bu durumu açıklayan bir cümle. Hayatta belki de tek şansı annesiydi her şeye rağmen. Annesi ona bu şekilde yaklaşmasaydı kendini yiyip bitirerek bölecekti belki de çaresizce. Ama öyle olmadı. Annesi onu öyle korudu gözetti ki Christy’nin belki de kader çizgisini değiştirdi. Ona ilk alfabeyi o öğretti. Resim yapması konusunda ilk annesi onu cesaretlendirdi. Ve bunları yaparken hiçbir beklentisi olmadı ondan. Sadece denemesini istedi. İşte Christy ilk bu şekilde başladı hayatını değiştirmeye. Şans diye bir şey var mıdır, yoksa insan kendi seçimlerinin sonucunu mu yaşar? Kitap boyunca bunu sorguladım. Çünkü, evet anne büyük bir şanstı ancak sonraki yaşananlar, Christy’nin hayatına giren kıymetli insanlar, o yokluğa rağmen karşısına bir sürü fırsat çıkması sanırım seçimlerinin sonucuydu. İlk kez annesinin Christy’yi bir resim yarışmasına girmesi için ikna etmesiyle başlayan bir fırsat yolculuğu gibiydi. Tabii ki bu yolculuk ve dönüşüm süreci her şeye rağmen Christy için çok zorlayıcı bir süreç olacaktı ancak günün sonunda bu fırsatlar tedavi edilmesine kadar gidecekti. Artık içinde bir umut oluşmuştu, o da artık diğer insanlar gibi konuşabilecek, yemek yiyebilecek, hatta kim bilir belki de dans edip sevişebilecekti. Bir gün birisi bana” krizi fırsata çevirmek” ten bahsetmişti. Söylediği şeyin tam olarak bu olduğunu
