b
@users78915
꩜
Şu anda okuduğu kitaplar
“Korkuyor musun?”
“Hayır,” dedim yine de. “Korkmuyorum.”
“Güzel. Telefonum açık, stüdyodaki çalışanlardan birine vereceğim. Aramaktan sakın çekinme. Anında reklama gireriz. Senden önemli değil.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Titriyorsun...” diye mırıldandı yavaşça Sinan Bey.
İtiraz etmedim. “Evet.” Sesim bulunduğum duruma göre, oldukça kendimden emin çıkmıştı. Belki de yalan söylemediğim içindi...
Başparmağı, hafifçe dudaklarıma doğru indi. Düşünceli bir tavırla dudaklarıma bakarken, “Niye?” diye sordu. Omuz silkmekle yetindim. “Seni biraz sonra öpeceğim için mi korkuyorsun?”
“Hayır, korkmuyorum.” Korkmuyorum, o yüzden durma, öp... “Ah, İdil...” diye mırıldanırken.
Hayat kimse için kolay değil elbet. Bu evde ise hayatın zorlukları yüzünden her birimiz duygusal olarak ağır yükler, yaralar taşıyoruz. Günün birinde tasasız ve genç bir kız bir anda ailesine bakmakla yükümlü olduğunda, ortanca çocuk henüz kendisi de küçük olmasına rağmen evin tek erkeği olarak bazı sorumluluklar hissetse bile elinden bir şey gelmediğinde, evin en küçüğü bir günde anne babasını kaybedip de kendini korumak için etrafına sert bir kabuk ördüğünde bu duyguların açtığı yaraları taşımak, ara sıra birlikte ağlamaya ihtiyaç duymak çok normal değil midir?
Hayatımın zor olduğunu düşündüğüm zamanlarda aileme bakıyorum. Büyük kayıplar yaşadığımı, onların yerini asla dolduramayacağımı biliyorum ama yalnız olmadığım için uyandığım her yeni güne umutla başlayabiliyorum. Birbirimizi bu kadar sevdiğimiz için ne kadar şanslı oldu- ğumu biliyor, onlar için her türlü fedakârlığı yapmaktan asla çekinmiyorum. Ailemi çok seviyorum ve onlar için yaşıtlarımın yaptığı birçok şeyden vazgeçmiş olmaktan hiç
pişmanlık duymuyorum. Bazen beni zor duruma sokacak yüksek bir fatura için kızabilirim, bazen her şeyle ilgilenmek zorunda olduğum için çok yorulabilirim. Bütün bunlar için kendimi suçlu hissettiğimde kardeşlerimin etrafımda pervane olup sevgi ve desteklerini sunarak yanımda durmaları ve ne olursa olsun her zaman birbirimize kenetleneceğimizi bilmek, hayatın her zorluğunu aşılabilir kılıyor.
“Bugün her zamankinden farklı görünüyorsun. Arkadaşın geleceği için mi?”
“Hayır. Burada olmaktan mutluyum.”
Kerem'in gergin ifadesi sonunda gevşiyor. Derin bir nefes alıp hâlâ elimde olan çiçek buketine uzandığında şaşırsam da almasına izin veriyorum. Çiçeklerimi kaldırımda oturan bir kız çocuğuna verip hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam ediyor. Bense arkada kalıp ne yaptığını sorgular gibi ona bakıyorum. Peşinden gitmediğimi fark edince bana dönüyor beyefendi.
“Onlar benim çiçeklerimdi.”
“Ben sana daha güzellerini alırım.”
“Aa,” diyebiliyorum yalnızca.
"Söyledim ya, böyle bir yerde misafir sıfatıyla bulunmadım daha önce. Her an birileri benden içecek isteyecekmiş gibi geliyor."
Kerem kolunu kıvırıp bana uzatıyor. Kaşlarımı kaldırıp başımı sallıyorum. Yani diyorum ki neyin peşindesin canım sen?
"Kimse bu kadar şık bir kadından içecek istemez, aksine sana içecek getirmek için birbirleriyle yarışırlar. Eh, buna izin veremem."