Bugün sessizliğimin beşinci yılı.
Seni tanıdığımda on altı yaşındaydım. Şimdi yirmi bir yaşıma giriyorum. Aradan geçen yıllar bana birçok şey kattı belki ama senden kalan bazı izleri götüremedi. Eskiden içimde büyük bir öfke vardı. Şimdi ise yerini derin bir kırgınlık aldı. Yaşananları her gün düşünmüyorum artık ama bazı geceler geçmiş kapımı çalmayı hâlâ biliyor. Bana affedip affetmediğimi soracak olursan, ben seni affetsem bile geceleri sessizce akıttığım gözyaşları affetmez. Benden çalınan güven affetmez. Çocukluğumun taşıdığı yük affetmez.
Beş yıl geçti. Ben büyüdüm, değiştim, yaralarımı taşımayı öğrendim. Ama bazı acılar insanın içinde tamamen kaybolmuyor sadece sessizleşiyor.