Allah seni, kimsenin seni anlamadığı, dinlemediği, sevmediği bir yalnızlığa mahkûm etsin. Öyle bir kalbin olsun ki içinde bin ses çığlık atsın da bir kişi duymasın. Geceleri gözyaşın yastığına değil, kalbine aksın. En çok güvendiğin insanlar sırtını dönsün, adını bildiğin dualar dilsiz kalsın. Her ‘iyi ki’ dediğin gün bir pişmanlığa dönüşsün. Ve öyle bir acı versin ki sana hayat, yaşadığını sadece acı çekerken hatırla. Ne huzur bul, ne unutuş. Ne af dilen, ne affedil. Öylece yaşa; içi boş, dışı dolu bir ceza gibi.