Hiçbir düşüş aynı değildir. İnsan, her düştüğünde farklı biridir.
Bir öncekinde bir sonrakinden daha zayıftır,ama güçlenir; bir sonrakinde bir öncekinden daha dirayetlidir, acının karşısında dikilir. Yüreğindeki kırıklardan içeri daha fazla bilgi, daha fazla güç, daha fazla umut damlatır.
Çünkü öğrenmiştir artık: Kalp kırılsa da aslolan yürümektir, yürümeye devam ettiğin sürece yol hep güzeldir.
Hepsinin ortak yanı, olumlama içermemesi, aksine iyi niyetle sarıp sarmalanmış bir olumsuzluğu karşısındakinin bilinçaltına işlemesidir. Profesyonelce uygulamaya konmuş bir cinayet senaryosu gibi, katil cinayeti işler, maktul ise içindeki heyecanı kimin öldürdüğünü fark edemez bile. Çünkü cümlelerin sahibi güya "her zaman yanındadır" ve bunu ustaca dile getirmiş, amacına sinsi bir şekilde ulaşmıştır.
Başkalarına attığın adımlar seni kendinden uzaklaştırıyorsa, yanlış insanlara adım atıyorsun demektir.
Başkaları kırılır diye kendi içinde parçalanıyorsan, asla toparlanamayacaksın demektir.
Başkaları ne der diye düşünüp kendi davranışlarını kısıtlıyor, hayallerini erteliyorsan, yanlış bir hayatı yaşıyorsun demektir.
Kendine şunu söylemekten korkma: Yanlış insanları tek kalemde hayatımdan çıkarır, bu yanlış hayatı tek darbede yıkarım.
Bu benim hikâyem, dilediğim zaman, dilediğim şekilde yeniden yazarım.
İnsan duygularını kontrol edebildiği kadar huzurlu, herkesin içinde kendini gizleyebildiği kadar güçlü, akıntıya kapılmadığı kadar dingin, ruhunu dizginleyebildiği kadar erdemlidir.
Kendin kalabilmek, bu çağın en büyük başarısı olabilir.