hayatının baharındaki insanın acılarla hırpalanan ruhu daha yeni çiçeklenmekte olan bir zambağa benzer. rüzgarın önünde titrer, kalbini güneşe çevirir ve gecenin gölgesi çöktüğünde yapraklarını tekrar kapar. eğer bu gencin oyunları, eğlencesi, arkadaşları ve yönlendiricileri yoksa hayatı, içinde örümcek ağlarının dışında hiçbir şey göremeyeceği ve böceklerin sürünürken çıkardıkları sesler dışında hiçbir şey duyamayacağı bir zindan halini alır.