Çok doğru bir söz ya hem yaşamak istiyorum hem de yaşamamak. Bir yerlere bir şeylere kaçıyorum hep. Sanki kaçınca kurtulacakmışım gibi. Ama yok kurtulamıyorum. Sanki bataklık gibi hareket ettikçe , çabaladıkça içine daha çok batıyorum düşüncelerimin içine , yaşayamadığım hayallerimin içine , kırıldığım zamanların ve beni kıranların oluşturduğu geçmişe , bağırıpta sesimi duyuramadığım aileme , ikiyüzlü insanların olduğu ortamda daha çok bulunmaya , almak istediğim 100 tl ilk şeye 500 vermeye (ya da veremeyip hevesimin kursağımda kalmasına , istediğim gibi konuşamamaya, istediğim gibi gülememeye, istediğim gibi giyinip istediğim gibi gezememeye, insanlara güvenmek istediğim hâlde hangi sokak daha güvenli hangi adam daha şahsiyetli diye geçirdiğim günlere , acaba ne zaman kim öldürecek diye düşünmeye, ülkemizin daha ne kadar mide bulandırıcı berbat bir hâl alabileceğini düşünmeye,daha kaç şehidimizin olacağına , daha kaç kadın cinayeti olacağına, daha kaç gencin intihar edeceğini hayatını mahvedileceğini görmeye , neden bunları yaşadığıma, neden yeri gelince zorbalandığıma, neden emeklerimin karşılığını almadığımı anlayamamaya, neden bir hata yaptığımda sanki kimse o hatayı yapmamış sanki korkunç bir şey yapmışım gibi davranılmasını, konuşulmasını izlemeye, sırf kadınım diye bazı haklarımın otomatikman elimden alınmasına, doğru olduğunu düşündüğüm şeyi savunduğumda terbiyesiz , hayırsız ve cahil bir evlat gözüyle bana bakılmasına , ve daha nine nice şeylerin olduğu bu bataklığıma batmaya devam ediyorum. Korkuyla , kaygıyla, stresle , üzüntüyle ve nefretle yaşamaya devam ediyorum...