Hayatına yön vermeye çalışan kendisini henüz keşif yoluna sokan bir genç kızımızın (Chizu) Tokyo'da kendisine aile dostu bir yaşlı kadının (Ginko-san) evinde yer bulmasıyla şekillenen hikayesi. Şekilleniyor çünkü genç kızımızın etrafındakileri henüz yeni idrak etmeye başlayan bir velet olmasından kaynaklı bilinçsiz bir yargılar silsilesi veyahut kümkümesi var. Dürtüsel ve ezberlenmiş olgusal hareket ediyor, bu budur sebebi de şöyledir tarzındaki düşünceleri ve hareketleri Ginko-san'ın müthiş hareketsizliği ve tepkisizliği (merhamet ve sabır turnusolu) ile çarpışınca yer yer kıskanıyor yer yer sinirleniyor, gıcık oluyor ama sonraları onun da bir hayatının, duygularla inşa edilmiş bir ömrünün olabileceği ihtimaliyle tanışıyor, anlıyor ki burun kıvırıp bir kenara atacak şekilde yaklaştığı yaşlı hüviyeti kendisi için öğretici bir gaya kuyusu. O zaman da buruluyor, özlüyor ama anlıyor en azından. Umarım anlatabilmişimdir, bizden başka olanlara belki de bir bildikleri vardır gibi kadersel bir kelamla yaklaşmak gibi değil de sözlerine, hareketlerine, inançlarına değer verip iletişimde kalıp o şekilde davranılmalıdır, o zaman süzgeç görevi görecektir zaten beyin alması gerektiğini alacağına, atması gerektiğini atacağına içkin.
Tatlı, yine sade yine nüktedan ve özü sözü bir dil ile oluşturulmuş bu hikaye, tatilde beni bir tık açtı ve iyi hissettirdi, sahilde okuduğum tek kitap olma unvanını taşıyor artık.
Sırada kelimeler izlencesi, buyursunlar:
Komatsu; alt kısmında ısıtıcı bulunan ve üzerine battaniye ya da örtü serilen alçak masa.
Chan; genelde kız çocukları, kız arkadaşlar veya sevimli bulunan kişiler için kullanılan samimi ifade şekli.
Tatami; Japon evlerinde zemin kaplaması olarak kullanılan geleneksel hasır.
Mahjong; dört oyuncu arasında oynanan, Çin kökenli
