Çok sevdiğim insanlar kendinden soğutunca üzülüyorum, ne güzel seviyordum ben seni neden bozdun?
Geçmişi düşündüğümde bazen üzülüyorum, bazen de içimi bir huzur kaplıyor. Ailemdeki herkesi ben defnettim, toprağa kendi ellerimle gömdüm. Elden ayaktan düştüğümde, geride tasalanacağım kimsem yok.
en çok neye üzülüyorum biliyor musun sevgilim? bir daha böyle sevilmeyeceksin, kimseler uğruna bu kadar gözyaşı dökmeyecek ve adına asla şarkılar yazılmayacak.
Olduğunu sandığı kişiye tutunup asla sınırlarının dışına çıkmayan insanlar için üzülüyorum artık. “Ben şöyle biriyim, ben böyle biriyim” diye boyuna konuşmalarına da tahammül edemiyorum. Hiç sınanmadıkları durumlarla ilgili kesin bir biçimde “Ben olsam şöyle yapardım” dediklerindeyse artık anlattıklarını hiç ciddiye alamıyorum. Hayat yeri gelince insanın ağzını burnunu öyle bir yamultur ki, feleğini şaşarsın. İnsan söyledikleri değil, yaptıklarıdır Osman.
