Biricik dedemin, içimden bir sürü sıfatla seslendiğim bavukeağmeyimin hatmi bir hafta önce bitti. Rabbim kabul etsin, okuyan herkesten razı olsun inşallah.
Bugün tam 1 yıl oldu. İnsan çok sevdiği
Ben böyle kafalar bitti sanıyordum ta cidden hala varlar hae
Hayır bir de her yerdeler ya valla ben yoruldum hesap silmekten ..
Ruhumu gözardı etmə, ey yoldaş!
Bu volume çox da bir hadisə olmadı. Ancaq obrazların arasında olan əlaqələrə daha çox toxunmağa başladılar. Bu da hekayəni növbəti volume-larda kompleksləşdirməyə kömək edəcək.
Bu manganın getdikcə həyat və canlı olmaqla bağlı daha da çox düşündürməsi xoşuma gəldi. Ona görə bir neçə "quoto" paylaşacam sizinlə.
"If he wants his wounds to heal, they will heal, but he doesn't feel any pain. So he doesn't think of healing them. If it's a life threatening wound then of course it will be healed" — Bu hissədə, məncə, həyatdakı ağrı və əzablarımızın sadəcə bizim öz əməyimiz və fərqindəliyimizlə düzələcəyini yaxşı vurğulayıb mangaka. Bilirəm mən də bu çoxda bilinməyən bir şey deyil, ən azından xoşdur oxumaq.
"Life... being dead and being alive. Ain't they the same thing? What matters is to be living?" — Valla mənə də arada bu düşüncələr gəlir və özünəqəsd seçimini gözdən keçirirəm. Am js kiddin'
"What does it mean to have life? It is not like ya disappear from this world when you die. The form of yer soul just changes. It is not like you become seperated. They go through birth and death but souls won't be lost. They're always by your side." — Bu çox romantik bir baxış bucağıdır. Hər bir insan unudulmağa məhkumdur, əgər nəsə edən tarixi bir fiqur deyilsizsə. Hər kəs unudulur və önəmsənmir. Yaşayarkən belə bəzən bunu sizə qarşı edilir. Ruhunuzu gözardı etməyəcək şəxsləri tapmalısız.
Gene birkaç yıl önce, bir film kontrol komisyonu üyesine sormuştum: "Bir filmin umumi adaba aykırı biçimde tahrik edici olduğunu nasıl saptıyorsunuz?" Zor bir soruydu. Bir süre düşündü sayın üye, sonra, "Valla kardeşim" dedi, "elimizde kesin ölçü yok. Kendimden pay biçiyorum ister istemez..." O sayın üye, biraz yaşlıydı. İçimden bir rahat nefes aldım. "Demek filmler daha kolay geçecek sansürden..." diye düşündüm. Ya sansür heyetlerine çakı gibi beş delikanlı tayin etseler de, kendinizden pay biçin deseler? Maazallâh Türk sineması toptan batardı. O hasanlar, basanlar, civcivler, kuşlar hiçbiri geçemezdi.
Sen nasıl kayboldun bacım?
Evdeydim valla, öyle takılıyordum. Mutluluktan deliriyor falandım yani. Oha ya, bu çok fazla dedim kendime. Ben bu kadar mutluluğu hak etmiş olamam, kesin bir terslik var bu işte dedim. Sonra dedim, ben herhalde yanlış hayat almışım, gideyim geri vereyim de kendi hayatımı alayım. Çıktım evden. Kayboldum.
