Birazcık olsun zekâsı olan bir insan, kendinden nefret etmeden yaşayamaz; namusluymuş, ya da namussuzmuş, hiç önemi yok. Yakınını sevmek, severken de ondan nefret etmemek imkânsız bir şey. Bence insan, fiziksel olarak yakınını sevmek yeteneğinden tamamen yoksun biçimde yaratılmıştır. Bence “insanlığı sevmek” sözündeki insanlık, sadece senin kendi ruhunda, kendi hayalinde uydurduğun insanlıktır, bu yüzden de söz konusu insanlık, hiçbir zaman, hiçbir yerde, gerçekte var olmayacaktır.