Doğru şeyleri söyleyerek veya konuyla ilgili her kitabı okuyarak bir şekilde başarısızlık şansınızı azaltacağınızı ve kontrolünüzü artıracağınızı düşünebilirsiniz ama bu sadece kısmen doğrudur. Başka birinin hayatının neresinde olduğunu söyleyemezsiniz. Senden hoşlanmıyor olabilirler, ki bu son derece talihsiz bir durum ama kötü hava kosullari gibi uğruna savaşılmayan, kabul edilecek bir şey.
Reklam
Kimse gerçekten idealleştirilmek istemez; görülmek, kabul edilmek, affedilmek ve daha az mükemmel olduğumuz anlarımızda kendimiz olabileceğimizi bilmek isteriz. Dolayısıyla birinin idealize edici duygularının alıcı tarafında olmak, yabancılaştırıcıdır. Daha önce hiç olmadığı kadar görülüyor ve beğeniliyor gibi duruyoruzdur ama aslında birçok önemli parçamız unutuluyordur.
Daha bilge bir ebeveyn şöyle derdi: "Sanırım hepimiz bazen başkalarına biraz kızıyoruz, belki seni bir şekilde hayal kırıklığına uğrattı. Sence neden olabilir?" O zaman çocuk, nedenini anlamak için duygularıyla temasa geçebilir ve böylece ebeveyn ve çocuk bunun hakkında konuşabilirler ancak insanlar, çocuklarındaki rahatsız edici duygulardan kaçarlar ve onları bu hislerden uzaklaşmaya teşvik ederler. O zaman bu çocuklar bir yetiskin olduklarinda, duygularinin meşru olduğunu düşünmeyebilirler.
"Yaşanan sey ilginç ama kendi gerçekliğim var ve yaşanan şeyin değerlerime uyduğundan emin değilim," diyebilme kapasitesi, bunun çocukluktan gelip gelmedigine bağlıdır. Çoğunlukla da bu kapasite çocuklukta kazanılmaz çünkü bir çocuğun gerçekliğinin birçok yönü ebeveynler tarafından reddedilir.
İstediğiniz herhangi bir şeye sahip olmak için en iyi ruh hali, doğru gelmediği takdirde ondan uzaklaşabilme yeteneğidir. Aksi takdirde kendinizi şansın ve çaresizliğinizi suistimal eden insanların insafına bırakırsınız. Dolayısıyla, "Yalnız kalabilirim," diyebilme yeteneği tuhaf biçimde, bir gün başka biriyle mutlu bir şekilde birlikte olmanın en önemli güvencelerinden biridir.
Reklam