O gün okuldan çıkar çıkmaz annemi aradım. Bayırdan aşağı iniyordum, ama nasıl nefes nefese kalmışım. İçime doğmuş. “O iyi mi?” dedim bir umut. Burukça “Evet, iyi. Eve gel.” dedi. Eve gittim, kahve yaptım kendime. Annemin yanına gittim, herkes bizdeydi ve ağlıyordu. Anladım orada. Kimse bana söylemedi, ben anladım. O gün hafızamdan silindi. Cenazeden dönüp odama girdim. Kahve buz gibiydi, cenaze boyu ağlamamış olan ben hüngür hüngür ağladım kahvenin soğukluğuna. Sanki bahar da hissetmiş ya, yağmur yağdı. Gök de ağladı benimle birlikte. Döndüm baktım son emanetine, çok güzeldi. Seni özlüyorum, diğer hayatımızda tekrar buluşalım.