Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamlardan,
Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...
Ahmed Arif
Yönettiğini zannettiği stresin kendini yavaş yavaş yok edişini hissediyordu ve asıl kötü yanı hep iyileştiğini düşünüyor ve mutlu oluyordu. Bu acı çekmenin en ızdıraplı şekillerinden biridir.