Bendeki Sen!
Azlığında boğulduğum anılar,
Bir bir dizilen ince damar gibi
Bendeki seni anlatıp durdular.
Gecenin karanlık yüzüne karşı,
Martıların kol gezdiği mart ayı,
Gündüzün aydınlıktan yoksun bir günde,
Asırların ardın sıra göçebe yaşadığı iki yıl,
Mevsimler boyu bendeki sen;
Başlarda tohum idi,
Bahar oldu toprağa kavuştu.
Filizlendi ıslaklığında sıcaklığın,
Bakmaya doyulmayan iki can,
Örteni olmaksızın yetişen atışlarda,
Bendeki seni anlatıp durdular...
V.güngörmüş
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Özür dilerim!
Sokakların sessizliğinde,
Çırpınan haykırışların ardında,
Gizemli satırlar sarıp savurmaktaydı,
Ardı sıra gelmeyen cümlelerde.
Bir bir dökülüyordu ıssız merceklerin sıcaklığında,
Bilinmeyenlerin bilinmezliğinde,
Mürekkepte dizilen hisler
Saatin geceye dem vurduğu vakitte
Özür dilerim vazgeçişlerimde kaybolan...
Yazılanların haykırışlarında,
Düğümlenen hasretlerde,
Arıyor ve aramaktaydı,
Volkanların laflarda gezinen bensizliğim...
Yaşanması ve yaşanılası güç;
Günler, aylar ve yıllar...
Saliselerin duraksız kaldığı gecelerde;
Cümlelerin katıksız,
Tümcelerin nefessiz,
Duyguların ırmak ırmak kuruduğu
Özlemin yeşilliğinde pınarlığı,
Yaşamak denkleminin çözülemediği,
Elmacıklarda dökülenlerin kifayetsiz kaldığı,
Umutların hapis yattığı,
Saatin geceye dem vurduğu vakitte
Özür dilerim vazgeçişlerimde kaybolan...
V.güngörmüş
Yaprakların buram buram bahar kokan,
Dilediklerimizle koparılan yapraklar,
Dilemediklerimizle yeltenen sarı tomurcuklar,
Ele avuca sığmayan hayallerin girdabında,
Kuçak dolusu papatyalar sardı bedenimi,
-miyor, -iyor ekine hapis umutlarla...
V.güngörmüş
Susuyordu Ay1000Kitap
Duman tüten arsız bulut,
Bir bir dizilen umut,
Demir parmaklıklarda gizlenen haset,
Bitmek bilmez ardında hasret,
Dem vuruyor
Gecenin güneşinden habersiz...
Susuyordu ay,
Perçinleşen rüzgara karşı.
Vedalar
Yutkunan yapraklarda,
Pervasız dallarda,
Cansız bedene esir ağaçlarda gizli.
Ve susuyordu susmakta olan ay,
Perçinleşen rüzgara karşı...
V.güngörmüş
İnsan1000Kitap
Yürüyorlardı kaldırımlardan,
Bir adım iki adım derken...
Varoluş sebebini anlamadan,
Yürüyorlardı sadece,
Robotlaştıran sistemin aktörleri gibi,
Aldığı komutlarla çalışıyor, kapanıyor gibiydi.
Varoluş sebebini anlamadan,
Sadece nefes alıyor, yaşamıyor gibiydi
Camın arkasında gölgesi kalanlar...
V.güngörmüş