Rousseau’ya göre, Hobbes’un tanımladığı “savaş durumu"nun ortaya çıkması ya da çıkar çatışmalarının en uç noktada gündelik hayattaki şiddet biçimini alması, birbiriyle ilişkili iki toplumsal sürece bağlıdır. Birincisi, toplumun ortaya çıkmasıyla birlikte, insanın doğal güdüsü olan kendisini sevmesi, yerini kendini beğenmişliğe bırakır; bu da arzularının, gerçek ihtiyaçlarının ötesine geçerek artmasına yol açar ve kişi, kendine yeterli olmaktan çıkar. İkincisi, yeni arzularını tatmin etmeye çalışan insan, ne durumda olduğunu anlamak için kendisini başkalarıyla karşılaştırmaya başlar, rekabete girişir ve kıskançlık duygularının gelişmesiyle doğal merhamet duyguları zayıflar.