rylan
@veritasyy
just an archive
41 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Kokusu buram buram tüten
Limanda simit satan çocuklar
Martıların telaşı bambaşka
İşçiler gözler yolunu
İnebilseydin o vapurdan
Ayağında Varna’nın tozu
Yüreğinde ince bir sızı.
Mavi gözlerinde yanıp tutuşan
Hasretle kucaklayabilseydim
Seninle, bir daha
Davullar çalsa, zurnalar söyleseydi
Bağrımıza bassaydık seni Nâzım
Yapardım mutluluğun resmini.
Başında delikanlı şapkan,
Kolların sıvalı, kavgaya hazır
Bahriyeli adımlarla düşüp yola
Gidebilseydik Meserret Kahvesi’ne
İlk karşılaştığımız yere
Ve bir acı kahvemi içseydin.
Anlatsaydık o günlerden, geçmişten, gelecekten
Ne günler biterdi, ne geceler...
Dinerdi tüm acılar seninle
Bir düş olurdu ayrılığımız, anılarda kalan
Ve dolaşsaydık Türkiye’yi bir baştan bir başa.
Yattığımız yerler müze olmuş
Sürgün şehirler cennet.
İşte o zaman Nâzım
Yapardım mutluluğun resmini
Buna da ne tuval yeterdi
Ne boya...”
rylan
@veritasyy
·Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
İşin kolayına kaçmadan ama
Gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini değil
Ne de ak örtüde elmaların
Ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolanan kırmızı balığınkini
Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin
– Nâzım Hikmet
Reklam
Çocukken evdekilere hisli mektuplar yazıp kapı altlarından atardım. Sonra büyüyünce bu tip soytarılıklar yapmak komik kaçmaya başladı. Ben de o zaman şiir yazmaya başladım. Bu yüzden, şiir sanırım bende hep bir çocukluk alışkanlığı olarak kaldı—bir tür muziplik olarak...
Kibritle oynayan bir çocuğun muzipliğini hissettim hep şiir yazarken.
Ve genelde de yangın çıktı.
Birileri hep kaçmamı söyledi.
Yanan yeri bırakıp kaçmamı söyledi ama ben hep o yanan yeri grapon kâğıtlarıyla süslemeye çalıştım.