hislerimi dökmek istiyorum kimseye söylemediğim şeyleri söylemek istiyorum okuyan kişiler aynı hisseden kişiler vardır belki bilmiyorum. onu sevmek bana zarar verse de beni iyileştiriyordu bi yandan. tıpkı günümüzde kullandığımız ağrı kesici ilaçlar gibi. yaptığı her şey, söylediği her sözü aklımdan çıkartmaya çalıştıkça daha çok işleniyor gibi. bana karşı aşık olmadığını dile getiriyordu ama sözler değil de davranışlar belli etmez mi olan biteni?
davranışları ben aşığım sana diye haykırırken dili hayır diyordu. hayatımda kimsenin bana bu kadar düşünceli ve kibar yaklaştığını görmedim her şeyi inkar ediyordu. kim başka şehirden 15 dk yüzünüzü görmeye gelir ki? iki lafıma yanımda bitip 1 saat teselli edebilir? ben sana dayanamam yine gelirim her zaman gelirim der ki? ben duygu dolu konuşunca neden gözleri dolar? niye sakın ağlama diye bastırarak söyler? tek düşüncesinin beni asla inicitip kırmak istemediği olur ki? ya da aylar boyunca tek bir yalan bile söylemez? mantıklı mı şimdi yaptığı şeylerle söylediği şeyler? kaldıramıyorum omzumda bir yük gibi aynı.
en zoru da birbirimizin yanından birimizi tanımıyormuş gibi geçmek sanırım, düşünsene her şeyini biliyorsun kollarında neden o yaralar var, gözlerinin altı neden mor, kahveyi şekersiz içtiğini arada bi şekerli içtiğini, taş gibi dursada nazik bi insan olduğunu.. bunları nasıl unutabilirim, nasıl bilmiyormuşum gibi davranabilirim?
burası benim kimseye söylemediğim,
içimde dağ gibi biriken o duygularımı yazdığım yer.
bu uygulama benim için bambaşka seneler sonra yazdıklarımı okursam daha başka olacak.
ve eğer seneler sonra yazdıklarımı birine gösterirsem; bunu tanımlayacak cümle bulamam sanırım.
-z