"Bu dünyada ne yapıyorum, diye düşündü ka. Kar taneleri uzaktan ne kadar zavallı gözüküyor, ne kadar zavallı benim hayatım. İnsan yaşıyor, yıpranıyor, yok oluyor. Bir yandan yok olduğunu bir yandan var olduğunu düşündü: kendisini seviyordu bir kar tanesi gibi hayatının aldığı yolu sevgi ve kederle izliyordu.."
"Buraya mutsuz olduğun için geldin." dedin Necip.
"Nereden anlıyorsun bunu?"
"Gözlerinden: senin kadar mutsuz bakan birini görmedim hiç. Şimdi ben de hiç mutlu değilim ama gencim ben. Mutsuzluk bana güç veriyor. Bu yaşta mutsuz olmayı mutlu olmaya tercih ederim. Kars'ta ancak aptallar ve kötüler mutlu olabilir ama senin yaşına geldiğimde sarılacak bir mutluluğum olsun isterim."
"Mutsuzluğum beni hayata karşı koruyor." dedi ka. "Benim için dertlenme."